BAŞA DÖN

Türkiye Gazetesi

Anasayfa > Haber > Biz her gün ölüyoruz

Biz her gün ölüyoruz

Tarihe altın harflerle yazılan bir destanın gizli kahramanları, GAZİLER.



Onlar bu toprağın çocukları. Bölücü teröre karşı amansız mücadelede en ön saftaydılar. Kiminin kolu yok, kiminin gözü. Şimdi, “Şehit bir defa ölüp, kurtuluyor” diyerek, yaşadıkları ilgisizliğe sitem ediyorlar. Onlar ele avuca sığmaz birer “delikanlıydılar”. Hayatlarının en verimli, en dinamik döneminde sıra vatan borcunun ödenmesine gelmişti. Hepsi mutluydular, sevinçliydiler. Askerliğini yapmayana iyi gözle bakmayan bir kültürün, asker bir milletin mensuplarıydılar. Dünün afacan çocukları; bugün çelik bilekli, aslan yürekli birer Mehmetçik olmuşlardı. Cudi’de, Gabar’da bölücülerin korkulu rüyası haline geldiler. Bölücüye karşı canlarını ortaya koyup destanlar yazdılar. “Vurulup tertemiz alnından uzanıp yatarak” şehadet şerbetini içenler şimdi huzur içindeler. Çünkü onlar en yüce mertebelerden birisine ulaştılar. Şehit oldular... Mekanları Cennet olsun... Ya yaralı kalanlar? Ölümün soğukluğunu en sıcak şekilde yaşayanlar... Eli, ayağı kopanlar, gözü görmeyenler, beli tutmayanlar.... Kısacası gaziler. İşte birkaç gazimizin hayatından kısa kesitler. Binlerce gazimizin hislerine tercüman olabilecek anlamlı cümleler, serzenişler: YİNE GİDERİM Ayhan Akcan: Özel Tim olarak Mardin’de askerlik yaptım. 2 ay Kuzey Irak’ta kaldım. 1994’te Cudi Dağı’nın kollarından olan Bagok Dağı’nda bölücülerle girdiğimiz bir çatışmada Kanas mermisi ile belimden yaralandım. Mermi, bağırsaklarımı parçaladı, omuriliğime zarar verdi, kalça kemiğimi kırdı. Yaklaşık 1.5 sene tedavi gördükten sonra yüzde 40 (3. derece) sakatlık raporu ile taburcu oldum. Sol bacağımda hiç duyu yok. Kalçamdan yürüyebiliyorum. 3 ayda 303 milyon emekli maaşı alıyorum. Belki yeterli değil ama buna da şükür. İş için müracaat ettim. Bize bir öncelik tanınıyor. Oturarak çalışabileceğim iş arıyorum. Şu anda yarım insanım. Psikolojik olarak yıkıldım. Geceleri hep rüyamda ölüyorum. Bu sebeple geceleri uyuyamıyorum. Ancak, Güneydoğu’daki vazifemden asla şikayetçi değilim. Bugün aynı görev verilsin, seve seve yine giderim. Vatana hizmet kutsaldır. “GAZİ”LİK TALEBİ Kemal Sarak: 1998 yılında Ankara Etimesgut’ta askerliğime başladım. Tankçıydım. Cudi Dağı’nın eteklerinde bir köyde operasyona gitmiştik. Dönüşte pusuya düşürüldük. 3 şehit verdik. Belimden yaralandım. Ankara GATA’da 18 ay tedavi gördüm. 2’si TGRT Mehmetçik Programı’nın katkılarıyla Almanya’da olmak üzere 11 ameliyat geçirdim. Ancak belimdeki mermiyi bir türlü alamadılar. Şu anda mermi ile yaşıyorum. 3. derece sakat raporu ile emekli oldum. Sağ ayağımda ağrılar oluyor. Ancak, oturarak çalışabileceğim birçok iş var. İşe müracaat ettim. Sağlık raporu istediler. Yüzde 95 sakat olduğuma kanaat getirerek “çalışamaz” raporu verdiler. Bu beni yıktı. Halbuki oturarak yapabileceğim, birçok büro işi var. Çalışmak istiyorum. Evde oturdukça daha çok strese giriyorum. Bu benim değil, bütün gazilerin problemi. Zaten psikolojimiz bozuluyor. Daha çabuk sinirleniyoruz. Devletimizden, üzerinde “Gazi” yazan “park levhası” talep ediyoruz. Bir de kartlarımızda “Terör malûlü” veya “Malûl” gibi şeyler yazıyor. Biz kartlarımızda “Gazi” yazmasını istiyoruz. ŞEHİT BİR KEZ ÖLÜYOR Uğur Yiğit: Jandarma komando olarak Çukurca’ya gittim. 1997 yılında Çukurca’da bir operasyon dönüşü topuk koparan mayınının patlaması sonucu sağ ayağım parçalandı. Ankara GATA’da protez ayak takıldı. 4. dereceden sakat olarak emekliye ayrıldım. Devletimiz 3 ayda 300 milyon, Mehmetçik Vakfı da 100 milyon maaş veriyor. Devletimizden faizsiz konut kredisi de aldım. Şimdi iş için kaymakamlığa müracaat ettim. Cevap bekliyorum. Gazinin durumunu ancak gaziler anlayabilir. Evde huzurluyuz. Dışarı çıktığımızda problemler başlıyor. Yani şehit bir kez ölüyor, biz her gün ölüyoruz. Daha doğrusu, böyle kendini bilmez insanlar bizi her gün öldürüyorlar. Şimdi işlek bir caddede karşıdan karşıya bile geçemiyorum. Yavaş gitmek mecburiyetindeyiz. Şoförler de, görüntümüzde sakatlık belirtisi olmadığı için niye böyle yavaş gidiyorsunuz diye bize kızıyorlar. DEVLET İŞ BULDU Bayram Demir: 1991’de Urfa-Suruç’ta mayın patlaması sonucu sol ayağımın diz kapağından aşağısı parçalandı. 3. derece sakatlıkla emekli oldum. Emekli Sandığı, 3 ayda 330 milyon, Mehmetçik Vakfı da 75 milyon lira veriyor. Devletimiz, uygun bir de iş buldu. Şimdilik hiçbir rahatsızlığım yok. Hayri Ermiş: 1995 Kasım’ında bir operasyon dönüşünde mayına bastım ve sol ayağımdan yaralandım. 6. dereceden sakatım. Askere gitmeden önce İkitelli’de lokantam vardı. Ben askere gidince dağıldı. Şimdi eski güç ve kuvvetim yok. Bu sebeple uygun bir iş için müracaatta bulundum. Cuma Budak: Vatani görevimi Van-Çaldıran’da yaptım. 1996 yılında bir operasyonda ayağımdan yaralandım. Birkaç kez ameliyat oldum. Babama ait lokantada çalıştığım için herhangi bir iş müracaatında bulunmadım. Şimdilik devletimiz eksik olmasın, maaş veriyor, sağlığımız da iyi ama yaşımız ilerledikçe durumumuz ne olur bilemiyoruz. Gelecekten endişemiz var. 4 KANUN TEKLİFİ Türkiye Harp Malülü Gaziler, Şehit Dul ve Yetimleri Derneği İstanbul Şube Başkanı Emekli Albay Cavit Erkalkan, şehit yakınları ve gazilerin sıkıntılarının giderilmesi için TBMM’de 4 kanun teklifinin beklediğine dikkat çekti. Erkalkan, bunları şöyle özetledi: Sadece terör malûllerine verilen konut kredisinin İstiklal Savaşı, Kore ve Kıbrıs harplerinde malûl kalanlara da verilmesi. Malûllere “Gazilik” ünvanının verilmesi. Şehit erbaş ve erlerin eş ve çocukları ile anne ve babalarına ücretsiz seyahat kartı verilmesi. Şehit yakınları ve gazilere verilen maaşlara, her yıl kademe ilerlemesi uygulaması, her üç yılda bir derece yükseltilmesine tabi tutulması. Şehit yakınları ve gazilere ödenen nakdi tazminatlar: Emekli Sandığı Sakatlık derecesi Miktarı Şehit yakınlarına 9 milyar 476 milyon 1. derece yüzde 60 7 milyar 107 milyon 187 bin 2. derece yüzde 50 6 milyar 159 milyon 562 bin 3. derece yüzde 40 5 milyar 211 milyon 937 bin 4. derece yüzde 30 4 milyar 264 milyon 312 bin 5. derece yüzde 20 3 milyar 316 milyon 887 bin 6. derece yüzde 15 2 milyar 369 milyon 500 bin Mehmetçik Vakfı Bir defa toptan yapılan ödemeler Dul ve yetimlere 780 milyon 1. derece sakat 780 milyon 2. derece sakat 702 milyon 3. derece sakat 624 milyon 4. derece sakat 546 milyon 5. derece sakat 468 milyon 6. derece sakat 390 milyon
 
 
 
 
 
 
 
Kapat
KAPAT