BAŞA DÖN

Türkiye Gazetesi

Anasayfa > Haber > Sen de gel -Şiirler-

Sen de gel -Şiirler-

Senin de diyecek sözün olmalı; Huzura duracak yüzün olmalı!



Senin de diyecek sözün olmalı; Huzura duracak yüzün olmalı! Gönlünde bir parça hüzün olmalı, Kendini kendinde bırak, öyle gel Kendini kendinde bırak, öyle gel Dilinde en güzel nağme, söyle gel Geleceksen dostum, bana böyle gel Hem-dem olanlara ben yar olurum. Hem-dem olanlara ben yar olurum. Sanma biganeyim, ağyar olurum. Gurbetten sılaya diyar olurum Bir kutlu sefere çıkar gibi gel İsa YAR Gurbet Gözlerimden akan yaşı Silem dedim, silemedim Sıladan ne haber vardır Bilem dedim, bilemedim Irak oldu doğduğum yer Kalbimde ince bir keder Artık bu gurbetlik yeter Gelem dedim, gelemedim Hani arkadaşım, dostum İçime kapandım, sustum Bu gurbet ellere küstüm Ölem dedim, ölemedim Aybey gurbet yarasında Gözü yok beş parasında Sıla gurbet arasında Kalam dedim, kalamadım İsmail AYBEY / MANİSA Beyhude zamanlar denizi Kaç rüyada yorgunduk Yorgunluk içimizdeydi İçimizde tanınmaz haldeydi Bir gece vakti vapurdaydık Vapur sahildeydi Hangi gündü, neresiydi Yağmurlu, sisli bir şehir gecesiydi Gece ellerimdi ben gecenin kiriydim Kaçacaktım çoktan, meteliksizin biriydim Yine söyleyebilir miydim sevdiğimi Korkularımı sana anlatabilir miydim Korkularım, sen, ben vapurdaydık Vapur sahildeydi Simitçi çocuk susmuştu Bir martı karanlığı yarıp uçmuştu Konuşacaktım, haykıracaktım Uçmuştum gözlerim seni buldu Bakışların o eski İstanbul'du İstanbul, sen, ben vapurdaydık Vapur sahildeydi Aceleyle yanına fırlamıştım Utanmıştım, utandığımı hatırlamıştım Sonra durmuştum, ellerimi bağlamıştım Ellerimi çözememiş ağlamıştım Ne bileyim işte neyi söyleyecektim Bu gece saatinde martıları Yorgun simitçi çocukları söyleyecektim Yiten bir gençliği, bu manasız hasreti söyleyecektim Söyleyecektim, yine alıp başını gidecektin İşte o akşam vapurdaydık Vapur sahildeydi Hayal şehir Yıllar önce doğmuşum Dağlarla çevrili bu şehirde Hayal alemine sürükler beni İs kokan geceler, semasında yıldızlar Güneş doğunca, Gözümü açıp seyre daldığım Bitmez tükenmez gibi görünen yollar Sanki düğümlenmiş hayat bağlarım Yaşayamam diyorum başka şehirde Aşığıyım, esiriyim yeşil Bursa nın Burda öğrenmişim hayatı Saygıyı, sevgiyi, neşeyi, kederi Düşünemem bundan başka şehri Akşam olunca bir telaş Herkez evine koşar Çaresiz ölüm her faninin ahirinde Benim için hazırlasınlar Mahşerde bu şehri. İbrahim GÜLŞEN / BURSA
 
 
 
 
 
 
 
KAPAT