BAŞA DÖN

Türkiye Gazetesi

Anasayfa > Haber > Bir askerin son mektubu -560-

Bir askerin son mektubu -560-

Balkan cephesinden gönderilen bir mektupta yazıyor bunlar: “Sağımda arkadaşım şehit düştü. Solumda subayımın kolları ve gövdesi parçalanıp dağıldı. Kendimi pek mahzun buluyorum. Şehitliğe imrendiğimden; sağ kaldığıma üzülüyorum!”



Balkan Savaşları tam bir yıkım oldu. Devlet kötü yönetiliyor, ordu maceraya sürükleniyordu ama savaşan asker yine bizim insanımızdı ve o şartlar altında bile iman yolundan ayrılmıyor, metanetini kaybetmiyordu. İşte, Balkanlarda savaşan bir askerimizin annesine yazdığı son mektup: “Sağ kaldığıma üzülüyorum” “Sevgili anneciğim! Ebediyyen kaybolmuş bir evlad gibi gönüllü olarak ikinci defa cepheye geldim. Başım henüz omuzlarımın üzerindedir. Sağımda arkadaşım şehid düştü. Solumda subayımın kolları ve gövdesi parçalanıp dağıldı. İkisinin arasında bana hiçbir şey olmadı. Kendimi pek mahzun buluyorum. Şehidliğe imrendiğimden; sağ kaldığıma üzülüyorum. Ecel henüz gelmedi. Şu anda bütün gayretimi şehid arkadaşlarımın öcünü almak için sarfediyorum. Bulgar, hain ve gaddar bir düşmandır. Onu boğup mahvetmek için kalbim sabırsızlıktan parçalanıyor. Ben bir köylü çocuğuyum. Şehid olduktan sonra arkamdan bana çok dua edilecek ve rahmet okunacaktır. Bir saman yığını üstünde ve bir kulübenin saçağı altında öleceğime, savaş meydanında kahramanca döğüşerek şehid olmak daha iyi değil mi? Bir daha haber alınamadı!.. Zafer, zafer, zafer!.. Ancak bu şarkılarla vatanımın sevinçli, milletimin bahtiyar olmasını dilerim.” On İkinci Alay’ın Dördüncü Piyade Taburu Üçüncü Bölük’ten bir erimiz annesine bunları yazıyordu. O, kutsal görevi uğruna şehid oldu ve bir daha haber alınamadı. Ruhu şâd olsun...
 
 
 
 
 
 
 
Kapat
KAPAT