BAŞA DÖN

Türkiye Gazetesi

Anasayfa > Haber > “Patronunla konuştum benimle çalışır mısın?”

“Patronunla konuştum benimle çalışır mısın?”

Halit Bey, Ahmet’in teklifini kabul etmesinden fevkalade memnun olmuştu. Karı-koca, çeşitli sorular sormaya başladılar. Onun hayatı hakkında bilgi alıyorlardı. Yarım saat kadar geçtikten sonra kapının sesi duyuldu. Hülya gelmişti...



Halit Bey de sevgiyle gülümsedi Ahmet’e: - Sağ ol evlat, gayet iyiyim gördüğün gibi ama yine de Saadet Hanımı ikna edemediğim için beni böyle bebek gibi oturtuyor. Üzerime titriyor. Ahmet gülümsedi: - Sanırım bir süre daha dinlenmeniz lazım. Salon çok gösterişliydi. Tavandan yerlere kadar kadife perdeler, kıymetli oldukları ilk bakışta belli olan halılar ve harika mobilyalarla doluydu. Duvarlardaki ilginç tablolar ayrı bir hava veriyordu. Saadet Hanım eliyle koltuklardan birini gösterdi: - Otursanıza oğlum, ayakta kalmayın. Ahmet hemen yanı başındaki koltuğa ilişti. Saadet Hanım elindeki çiçekleri koklayarak: - Ne kadar güzel şeyler bunlar, neden zahmet ettin yavrum? diye söylenerek masanın üzerindeki kristal vazoya doğru yürüdü. Halit Bey daha toparlanmış görünüyordu. Çok babacan tavırlı bir adamdı. - Delikanlı, Kemal Beyle konuştum. Senin çok çalışkan, çok dürüst bir genç olduğunu söyledi bana. Hakkında çok güzel şeyler işittim. Sana bahsetti mi bilmiyorum, onun verdiği referansların sonunda seninle ciddi bir konu konuşmak istiyorum. Benimle çalışır mısın? Bunu ben Kemal Beyle de konuşmuştuk. Ahmet şaşırmıştı: - Hiç bahsetmedi efendim. Haberim yok! Kısa bir kahkaha attı Halit Bey: - Aferin Kemal’e. Tembihlemiştim sen bir şey söyleme diye. Ben haber vermek istedim. Benim inşaat şirketim, mobilya fabrikam var. Bir holding... Mobilyaları yurt dışına ihraç ediyoruz. Benimle çalışır mısın oğlum? Senin gibi dürüst, çalışkan elemanlara ihtiyacım var benim. Şu anda aldığın maaşın beş katını veririm sana. Ne dersin? Ahmet sanki rüyada gibiydi. Teklif edilen maaş çok büyüktü ve çok farklı bir işti. Tam bir talih kuşuydu başına konan. Kekeledi: - Ben... Ben... becerebilir miyim bilmiyorum? - Liseyi bitirmişsin sanıyorum. İstersen tahsiline de devam edebilirsin. Her türlü yardımı yaparım sana. Buralardan bir ev tutarız. Ne dersin? Şaşkınlıktan pençe pençe kızarmıştı Ahmet. Şansı dönüvermişti bir anda. Başını salladı: - Siz uygun görüyorsanız tabii ki kabul ederim efendim... Halit Bey, Ahmet’in teklifini kabul etmesinden fevkalade memnun olmuştu. Karısına seslendi: - Saadet, Ahmet artık bizimle çalışacak. Nihayet istediğim gibi bir insan buldum galiba. Yaşlı kadın da memnun olmuştu gelişmelerden. Ahmet’in yanına geldi: - Hayırlı olsun yavrum. Acıktınız biliyorum ama Hülya’yı bekliyoruz. Neredeyse gelir. Okuldan çıkıp hemen gelecekti. Trafik bu saatlerde malum. Karı-koca, Ahmet’e çeşitli sorular sormaya başladılar. Onun hayatı hakkında bilgi alıyorlardı. Yarım saat kadar geçtikten sonra kapının sesi duyuldu. Hülya gelmişti. > DEVAMI YARIN
 
 
 
 
 
 
 
Reklamı Geç
KAPAT