BAŞA DÖN

Türkiye Gazetesi

Anasayfa > Haber > “...o­nur­lu ya­şa­dım o­nur­suz ö­lü­yo­rum”

“...o­nur­lu ya­şa­dım o­nur­suz ö­lü­yo­rum”

Siz hiç in­ti­har mek­tu­bu oku­du­nuz mu? En iç­ten duy­gu­la­rı ve en ölüm­cül ger­çek­le­ri an­lat­tı­ğı için mi­dir bil­mi­yo­rum, ben ga­ze­te­ler­de ya­yın­la­nan in­ti­har mek­tup­la­rı­nı bi­rik­ti­ri­yor­dum.



Siz hiç in­ti­har mek­tu­bu oku­du­nuz mu? En iç­ten duy­gu­la­rı ve en ölüm­cül ger­çek­le­ri an­lat­tı­ğı için mi­dir bil­mi­yo­rum, ben ga­ze­te­ler­de ya­yın­la­nan in­ti­har mek­tup­la­rı­nı bi­rik­ti­ri­yor­dum. Ama doğ­ru­su bir gün bu mek­tup­lar­dan bi­ri­ni eli­me ala­ca­ğı­mı, ilk oku­yan­lar­dan bi­ri ola­ca­ğı­mı hiç dü­şün­me­miş­tim. ... Bay­ra­mı­mı kâ­bu­sa çe­vi­ren gö­rün­tü­yü si­ze ta­rif et­mem çok zor. Trak­ya ta­ra­fın­da bir köy evin­de, ge­ce­nin sa­ba­ha dön­me­ye baş­la­dı­ğı ala­ca­ka­ran­lık­ta can­hı­raş fer­yat­la­rın, te­laş­lı ko­şuş­tur­ma­la­rın or­ta­sı­na uyan­dı­ğım­da ne ya­pa­ca­ğı­mı şa­şır­dım. Kor­ka kor­ka “olay ye­ri­ne” git­ti­ğim­de, köy­lü­le­rin “Ka­ra Am­ca” de­di­ği Müm­taz Da­yı, uzun ve in­ce vü­cu­du ile yer­den bir met­re ka­dar yük­sek­te, dut ağa­cı­na ası­lı du­ru­yor­du. Sal­lan­mı­yor­du; bü­yük ve kan­lı bir sa­va­şın son­ra­sın­da­ki cep­he­nin sa­kin­li­ği gi­biy­di. Et­ra­fı­na hiç­bir hat, bant çi­zil­me­di­ği hal­de köy­lü­ler bu deh­şet fo­toğ­ra­fı­na faz­la yak­laş­ma­mış, Müm­taz Da­yı­nın yak­la­şık dört met­re uza­ğın­dan dö­nen çe­pe­çev­re bir gö­rün­me­yen “kor­ku yu­var­la­ğı” oluş­tur­muş­lar­dı. ... İn­san­la­rın omuz­la­rı üze­rin­den ayak par­mak uç­la­rım­la yük­sel­me­ye ça­lı­şa­rak bir sü­re sey­ret­ti­ğim bu şok gö­rün­tü­ye, jan­dar­ma gel­dik­ten son­ra da­ha da yak­laş­ma fır­sa­tı bul­dum. İn­ti­ha­rı so­ruş­tur­ma­ya de­ğil de, pa­zar­dan ka­ra­ko­lun mut­fa­ğı­na seb­ze al­ma­ya gel­miş ka­dar ra­hat olan jan­dar­ma ko­mu­ta­nı ile -mes­le­ki avan­ta­jı­mı kul­la­na­rak- soh­bet eder­ken, ko­mu­tan, eliy­le koy­muş gi­bi Müm­taz Am­ca­nın sağ ce­ket ce­bin­den çı­kar­dı­ğı in­ti­har mek­tu­bu­nu oku­duk­tan son­ra ba­na da uzat­tı. Bi­raz son­ra öle­ce­ği­ni bi­le­rek yaz­mış olan bir in­sa­nın mek­tu­bu ön­ce el­le­ri­mi tit­ret­ti, oku­duk­ça da yü­re­ği­mi: *** “Be­ni af­fe­din di­ye­cek kim­sem bi­le yok. Bi­ri­cik oğ­lu­mu bir ye­ğe­nim­le, gü­zel kı­zı­mı bir baş­ka ye­ğe­nim­le ev­len­dir­miş­tim, yaş­lan­dı­ğım za­man ba­na ba­kar­lar di­ye... Hiç­bi­ri yü­zü­me bi­le bak­ma­dı. Oy­sa ben, on­lar be­nim ölü­müm­den son­ra bir­bir­le­ri­ne düş­me­sin­ler di­ye tar­la­la­rı­mı, ça­yır­la­rı­mı, evi­mi, her şe­yi­mi sağ­lı­ğım­da on­la­ra bö­lüş­tür­düm. Be­nim yap­tık­la­rı­mın kar­şı­lı­ğı bu ol­ma­ma­lıy­dı. Ama ka­fa­mın için­de­ki uğul­tu­lar din­mi­yor. Hiç­bir şey dı­şa­rı­dan gö­rün­dü­ğü gi­bi de­ğil. Ha­yat ba­na oyun et­ti. Ev­lat­la­rım, ar­tık vic­da­nen ra­hat­sı­nız­dır. Dağ di­bin­de­ki bü­yük tar­la­nın or­ta­sı­na gö­mül­mek is­ter­dim. Ama yap­ma­ya­cak­sı­nız bi­li­yo­rum. Ba­ri ba­ba­mın ayak­la­rı­nın di­bi­ne gö­mün. Ar­tık kim­se ar­kam­dan ‘Oğul­la­rı Ka­ra Müm­taz’ı bir fut­bol to­pu gi­bi tek­me­le­ye­rek bir­bir­le­ri­ne atı­yor; şe­hir­de­ki kö­ye gön­de­ri­yor, köy­de­ki şeh­re’ di­ye de­di­ko­du ya­pa­ma­ya­cak. Ben onur­lu ya­şa­dım ama ne ya­zık ki onur­suz ölü­yo­rum. Her­ke­se geç­miş ol­sun.”
 
 
  • Piyasalar

    Fark %
  • 107202
    % 0.35
  • 3.5161
    % -0.05
  • 4.128
    % -0.07
  • 4.518
    % -0.41
  • 145.919
    % -0.07
 
 
 
 
 
KAPAT