BAŞA DÖN

Türkiye Gazetesi

Anasayfa > Haber > Peygamber Efendimiz “sallallahu aleyhi ve sellem”

Peygamber Efendimiz “sallallahu aleyhi ve sellem”



Kim yalan konuşsaydı, Resul’e karşı eğer, Muhakkak cezasını çekerdi o kimseler. Nitekim bir hayâsız, o devirlerde bir gün, Sol elle yemek yerdi, huzurunda Resûlün. Peygamber Efendimiz, o zaman o kimseye, Buyurdu ki; (Ey kişi, daima sağ elle ye.) O, yalan söyleyerek, o Resûle cevâben, Dedi; (Yiyemiyorum, sağ elimle ama ben.) Resûlullah bir daha, (Sağ elle ye) buyurdu, O, (Mümkün değil) deyip, yine yalan uydurdu. Peygamber-i zîşana yalan söylediğinden, Artık o, sağ el ile, yiyemez oldu birden. Ve hattâ istese de, yine yiyemiyordu, Çünki aslâ sağ eli, ağzına gitmiyordu. Peygamber Efendimiz, bir kimse için yine, Eğer duâ etseydi, o gelirdi yerine. İşte “Ebû Hüreyre” bu babda diyor ki hem, İmana gelmemişti, önceleri vâlidem. Ne kadar uğraştıysam, hiç fayda vermemişti, Ne yolu denediysem, asla kâr etmemişti. Bâzan yumuşaklıkla, bâzan da sert söyledim, Olmayınca, son çâre, Resûlullah’a geldim. Dedim; (Yâ Resûlallah, anneme duâ buyur, Hak teâlâ kalbine, versin hidayet ve nur.) Merhamet buyurarak, el kaldırıp o zaman, Duâ buyurdular ki, validem etsin îman. Ben buna çok sevinip, ayrıldım. O Resûlden, Büyük bir ümit ile, anneme gittim hemen. Yanına varmak için, sabırsızlanıyordum, “İmana geldiğini görür müyüm?” diyordum. Bunları düşünerek, eve vardım böylece, Kapıyı çaldımsa da, açılmadı hemence. Gayet sabırsızlanıp, kapıyı tekrar çaldım, Yine açılmayınca, bir hayli meraklandım. Ben böyle bekliyorken, kapıya geldi annem, “Şehâdet” söylüyordu, açarken kapıyı hem. Dedi ki; (Biraz önce, otururken şurada, Kalbim birden değişip, yumuşadı bir anda. Yâni İslâma karşı, bende bir meyil oldu, Kalbim, Resulullah’ın muhabbetiyle doldu. İçimden abdest almak ihtiyacını duydum, Sen kapıya vururken, ben abdest alıyordum.) Ben bunları duyunca, ağladım sevincimden, Hemen birbirimize sarıldık bu sevinçten, Resulullah’a gittim, daha sonra ben yalnız, Dedim; (Elhamdülillah, kabul oldu duânız.) Peygamber-i zîşan da, buna çok sevindiler, (Sonsuz şükürler olsun Rabbimize) dediler.
 
 
 
 
 
 
 
Kapat
KAPAT