BAŞA DÖN

Türkiye Gazetesi

Anasayfa > Haber > Hiç unutmam, doğum günüydü

Hiç unutmam, doğum günüydü

Özel televizyonun çalışanlarını evlerine götüren servis minibüsü akşam tam saatinde hareket etti. Yirmi kişilik araçta yirmi bir kişi vardı.



Özel televizyonun çalışanlarını evlerine götüren servis minibüsü akşam tam saatinde hareket etti. Yirmi kişilik araçta yirmi bir kişi vardı. Ayakta kalan tek “şanssız” yolcu, gözlüklü, at kuyruklu, esmer bir kızdı. Televizyonda canlı yayın kameramanı olarak çalışıyordu. İlk bakışta çirkin gibi dursa da, Amerikan filmlerinde esas kızın yanında, “namuslu ve ders çalışan”, ama çılgın arkadaşının aşırı ısrarlarına dayanamayıp, gözlüğünü atarak ve at kuyruğu saçlarını dağıtarak, usta işi makyajı ile “Bu kız o kız mı?“ dedirtecek ve hafif dekolte kıyafeti, yüksek topuklu pabuçları ve elinde salladığı çantasıyla, günah vadeden ışıltılı geceye karışmak üzere kapıyı çarpıp çıkacak bir “potansiyeli” vardı. Minibüsün ortalarında bir yerde dikiliyordu; hemen yanındaki koltukta kilolu bir delikanlı oturuyordu ve sahte bir kımıldanışla: - Gel böyle otur Züleyha, dedi. - Hayır, diye kesin bir dille reddetti kız. Delikanlının yanında, pencere tarafında ise Züleyha’nın santral görevlisi kız arkadaşı vardı: - Bari çantanı bana ver, diye elini uzattı. Züleyha: - Eşek yükü gibi ağır, dedi ve gülerek verdi çantayı santralci kıza. Koltuktaki kızın kucağına koyduğu emanet çantanın içinden çalan telefon sesi geldi. Tekrar geri uzattı. Züleyha fermuarını hızla açtığı çantayı, büyük bir çatalla etli yemeği karıştırır gibi, hızla karıştırarak telefonu buldu: - Efendim? (....) İndin mi? (.....) Harika! Hoş geldin canım! (.....) Ben de şu an servisteyim, şimdi çıktık. Bir saate evde olurum. (....) Babam mı? Dün geldi. Evet! Gözlüklü kız, mutlulukla telefonu çantaya atıp, tekrar pencere kenarındaki santralci arkadaşına uzattı. Santralci kız nezaket gözetmeden sordu: - Kim? Züleyha, yaşadığı mutlulukla, civardaki yakın koltuklardan duyulacak şekilde cevaplamakta sakınca görmedi: - Kardeşim... Silopi’de asker... İzne geldi. Otogar’a inmiş. (Sesini biraz kısarak) Yarın benim doğum günüm de, iznini denk getirdi, dedi. Salon tarafında ve hemen önünde oturan kilolu muhabir kafasını âdeta gökyüzüne kaldırdı: - Öyle mii?! Tebrikler! Kız, küçük sırrının deşifre olmasının rahatlığıyla, pencere kenarındaki santralci arkadaşına döndü: - Babam da Saraybosna’dan dün geldi. Oradaki Türk birliğinde aşçılık yapıyor. Neredeyse bir yıl sonra ilk kez hepimiz bir arada olacağız. - Sizin ev NATO karargâhına dönecek bu akşam desene, diye güldü arkadaşı. Her çatışma bölgesinden bir temsilci... - Aynen öyle... *** Minibüs E-5 üzerinde en sağ şeritten Küçükçekmece’ye doğru inerken, orta şeritten bir kamyonet ani bir kararla sağa döndü ve Kanarya sapağına girdi. Servis minibüsü acı bir fren yaptı, dikiz aynası kamyonetin köşesine çarptı, panikleyen şoför sola kırdı, bu kez soldan gelen ticari taksi ile çarpıştı. Bütün bu hengame, tiz kadın çığlıkları, kırılan cam sesleri, takırtı tukurtu birkaç saniyede oldu bitti. Araç durduktan sonra insanlar koltuklara gömdükleri kafalarını çıkarmaya başladı. Manzara korkunçtu: Ayaktaki tek yolcu, yani Züleyha, ani frenle orta boşluktan öne doğru savrulmuş, vücudunu öndeki torpidoya, kafasını da cama çarparak suratı kan içinde oracıkta ölmüştü. Diğer yolcular içinde ufak tefek yaralananlar vardı. Züleyha’nın çantasındaki telefon çalıyordu...
 
 
 
 
 
 
 
Kapat
KAPAT