BAŞA DÖN

Türkiye Gazetesi

Anasayfa > Haber > “Barış Manço’yu bir daha yaz!”

“Barış Manço’yu bir daha yaz!”

Barışsız geçen bir yıl sonrası “Deprem bile seni unutturmadı” diyordu sevenleri. Unutulacak biri değildi çünkü. Üzerine yapılan ucuz dedi kodular da prim yapmadı.



Barışsız geçen bir yıl sonrası “Deprem bile seni unutturmadı” diyordu sevenleri. Unutulacak biri değildi çünkü. Üzerine yapılan ucuz dedi kodular da prim yapmadı. 5 Ağustos 1995 yılında onunla ilgili bir hatıra yayınlamıştık. Hayret!.. Aradan beş yıl geçtiği halde bu hatıra unutulmamış iyi mi? Okuyucu e-mail geçerek, telefon ederek, mektup yazarak o hatırayı bir kere daha yayınlamamızı istiyordu. İnanın “reklam etmek gibi basite kaçar” düşüncesiyle aklıma geldiği halde yayınlamamıştım. Ne yapalım ki siz galip geldiniz. Buyurun görün o görünmeyen Manço’yu... Ruhu yine fatiha istiyor demek ki, okuyun!.. “Hatıranın asıl sahibi, Cemal Hoca namıyla anılan mütevazı bir din görevlisi... Ama biz onun arkadaşı Ali Kosif’ten dinledik bizzat. Şu an İstanbul’da görev yapmakta olan Cemal Hoca, o zamanlar Tekirdağ’da bir camide görevli... Sabah namazı vakti... Cemal Hoca, minarede ezanı okuyup camiden içeri adımını atarken her zamanki gibi cemaatinin kaç kişi olduğunu biliyor. Üç beş ihtiyardan başka kimse gelmez sabah namazına... Fakat o da ne öyle?.. Camide hem de en ön safta bir garip kimse oturmaktadır... Tanımadığı bir kimsedir bu. Ama biraz garibine gider... Sonra tüyleri diken diken olur birden... Heyecanlanır yarı korku yarı endişeyle: -Bu da ne böyle? Bir kadın bu?.. Ağzı bir karış açık, adım atamaz halde bakar o köşeye... Evet yanılmamıştır... Uzun saçlarıyla bir kadın, başı öne eğik halde cemaatin geleceği yerde oturmaktadır... Rahat mı rahat... Serbest mi serbest... Bir iki adım atacak olur... Sonra binbir türlü yorum: -Sabahın köründe bu kadının camide işi ne böyle? Meczup mu yoksa? Biri evinden mi kovdu? Sahipsiz mi? Bir iki adım atar... Cübbesini giyip mihraba geçecektir... Ama beyninde düşünceler cirit atmakta... Az sonra cemaat gelecek... Sonra ne olacak? Acaba gidip sorsa mı kendisine? Ama ne diyecek de, ne soracak? -Allahım sen bana sabır ver... Sen bana yardım et!.. Cübbesini giyip, sanki o orada yokmuş gibi, yönünü o tarafa dönmeden mihraba geçer... Rahleyi çeker önüne ve açar Kur’ân-ı kerimi... Yarı titrek sesle okuyama başlar... Oooh!.. Nihayet caminin kapısı hafif bir gıcırtıyla açılmıştır... İçeri ilk gelen camaat imam efendinin yüreğine su serper... Cemaat hiç oralı olmaz. Gelir imam efendinin taa önüne diz çöküp dinlemeye başlar tilaveti... Bir iki derken, zaten sayılı cemaat gelip de sıra namaz kılmaya gelince, herkes ayağa kalkar... Bizim imam efendi, dönüp bakamaz ama, o uzun saçlının da cemaatle birlikte namaz için ayağa kalktığını hisseder... Hayırlısı bakalım... Sünnet kılınır... Sıra gelir farza... Tabii sabah namazında imam efendi açıktan okuyacak kıraati... Heyecan zirvede... Öyle bir heyecan ki, şimdiye kadar hiç böyle bir heyecan duymamış imam efendi... Biraz daha açıklamak gerekiyor galiba... İçindeki şüpheyi giderememenin verdiği heyecan? Nedir o?.. -Bu garip âdem kimdir? Bu bir kadınsa cemaatin arasında nasıl duracak? Cemaat ne diyecek? Cemaatten de ses gelmediğine göre, o kadın safta yerini almadı mı yoksa?.. Yoksa bir tek ben mi öyle gördüm?.. Yoksa namazdan sonra hava aydınlandığında böyle bir şeyin hayal olduğunu anlayıp şaşıracak mıyım?.. İşte bu ve benzeri akıl almaz soruların heyecanı... Yoksa Cemal Hocanın başka bir endişesi yok çok şükür... Namaz kılınıyor... Tesbih ve duadan sonra Kur’ân-ı kerim de okunuyor... Cemaat yavaş yavaş camiden çıkmak üzere... Ama o yine aynı yerinde başı öne eğik bekliyor... Nitekim hocadan önce, en son ayağa kalkan cemaat o oluyor... Göz göze geliyorlar... Aman Allahım bıyıkları da var bu saçlının... Bu kadın olamaz... Ama kim ola ki?.. İmam efendi şaşkınlığını belli etmemeye çalışırken, elini uzatıp müsafaha ediyor meçhul şahıs: -Allah kabul etsin hocam... Nasılsınız iyi misiniz? -Affedersiniz muhterem, sizi tanıyacak gibi oldum ama?.. -Ben Barış... Barış Manço... Buraya turne düzenlemiştik de... Otobüsten erken indik... Sabah namazını kılmak burada nasipmiş... Evet evet... Bu Barış, bizim “7’den 77’ye”den tanıdığımız, (Şimdi ise milyonların gönlünde taht kuran) Barış Manço’nun ta kendisiydi...” Yazışma adresi: Türkiye Gazetesi 29 Ekim Cad. No:23 Yenibosna İstanbul
 
 
 
 
 
 
 
Kapat
KAPAT