BAŞA DÖN

Türkiye Gazetesi

Anasayfa > Haber > Devlet terörizm yapmamalı

Devlet terörizm yapmamalı

Hindistan’la Pakistan arasındaki Keşmir anlaşmazlığı 52 yıldır sürmektedir. Keşmir’de 12 milyon insan yaşamakta olup Keşmir; Çin, Afganistan, Pakistan ve Hindistan’la çevrili bulunmaktadır. 86.000 km. karelik bir yer kaplayan Keşmir dünyada bağımsız 184 devletin 87’sinden daha büyük olup 114’ünden de daha kalabalıktır.



Hindistan’la Pakistan arasındaki Keşmir anlaşmazlığı 52 yıldır sürmektedir. Keşmir’de 12 milyon insan yaşamakta olup Keşmir; Çin, Afganistan, Pakistan ve Hindistan’la çevrili bulunmaktadır. 86.000 km. karelik bir yer kaplayan Keşmir dünyada bağımsız 184 devletin 87’sinden daha büyük olup 114’ünden de daha kalabalıktır. Keşmir bölgesi 1846’da İngiliz East İndia Company’den para mukabili satın alınmış ve Jammu ve Keşmir Mihracesinin malı olmuştur. Bir mal gibi satılmak Keşmirliler’e acı gelmiş ve 1931’den beri bir hürriyet hareketi balamıştır. 1946’da bu hareket Mihraceye karşı “Keşmir’i terket” kampanyasına dönüşmüştür. Azad Keşmir hareketi bu kampanyadan doğmuştur. Asilerle mihracenin askerleri arasında ilk silahlı çatışma 1947 Ağustos’unda olmuştur. Bu tarihte yarımadadaki imparatorluğunu tasfiye için İngiltere, Hindular’ı temsil eden Milli Kongre ve Müslümanlar’ı temsil eden Müslüman Lig arasında üçlü bir anlaşma yapıldı ve İngiliz Hindistan’ı iki ülkeye bölündü. Hindu çoğunluk Hindistan ismini muhafaza eden birinci ülkeye Müslüman çoğunluk ise Pakistan ismini alan ikinci ülkeye intisap ettiler. Bu anlaşma İngiliz hakimiyetine son verdi. Otonom prensliklere devlet denildi ve halkın arzusu ve bölünme prensibi olan Hindu çoğunluklu devletler Hindistan’la Müslüman çoğunluklu devletler Pakistan’la birleşecek veya bağımsız kalma yolunu seçeceklerdi. Keşmir, çoğunluğu Müslüman olan bir devlet olup Pakistan’la daha fazla sınırı vardı, şu halde ya Pakistan’a bağlanabilir veya bağımsızlığı seçebilirdi. Mihrace Hindu idi. Pakistan’la birleşmeyi ve bağımsız olmayı reddetti. Halk ayaklandı. 25 Ekim 1947’de Mihrace başkent Srinagar’dan kaçtı. Hindistan’dan isyanı bastırmak için Hindistan ordusunu yollamasını istedi. Hindistan silahlı müdahalesi için bir şart ileri sürdü. Bu, Mihracenin Hindistan’a bağlanma belgesi imzalaması idi. Hindistan bu imzalamayı beklemeden hava yolu ile ordusunu Keşmir’e yolladı. Bu bağlılık belgesi bugün ortada yoktur. Bir sahtesinin ortada dolaştığı iddia edilmektedir. Böylece 1846’da dedesinin satın aldığı bir toprağı 101 yıl sonra 1947’de Mihrace bir mal olarak Hindistan’a veriyordu. Hindistan Hindu çoğunluk fakat Müslüman hükümdarı olan Haydarabad ve Junagadh devletlerinde Müslüman hükümdarların dedikleri olur diye mihracelerle halkın istekleri arasında anlaşmazlık çıkarsa halkın istekleri göz önüne alınır kuralını koydurdu. Burada bir şey gözden kaçmamalı. Hindistan Mihracenin Pakistan’la Hindistan’dan birini seçmesini halkın iradesine uygun olması şartına bağlamakta idi. 1947 Ekim’i ile Aralık arasında Azad Keşmir kuvvetleri Hindistan’ın silahla müdahalesine iyi karşı koydular. Hindistan bu asilerle başa çıkamayacağını anlayınca meseleyi 1948 Ocak ayında Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’ne getirdi. Şüphesiz asilere Pakistanlı gönüllüler de katılmıştı. Hindistan bu “silahlı saldırgan” Pakistanlılar’ın geri çekilmelerini istedi. Hindistan, bu saldırganlar geri çekilirse Keşmir’in kaderi için plebisit yapabileceğini ileri sürdü. Pakistan ise Hindistan’ın Mihraceyi kandırdığını ve Keşmir’in “hile ve şiddet” yolu ile Hindistan’a bağlanmak istediğini bildirdi. O da plebisit istedi. BM Güvenlik Konseyi Ocak 1948’den Nisan 1948’e kadar münhasıran bu meseleyi inceledi ve savaşmada sorumluluğun hangi tarafa ait olduğunu tesbitin imkansız olduğunu ve herhangi bir tarafı suçlamanın beyhude olacağını açıkladı. Her iki taraf da plebisit istediğine göre 21 Nisan tarihli kararda BM bir ateşkes ilan edilmesi, devlet dışındaki bütün kuvvetlerin geri çekilmeleri ve bir plebisit yapılmasını istedi. Plebisit bir yöneticinin idaresinde yapılacak ve yöneticiyi BM Genel Sekreteri seçecekti. Ayrıca Güvenlik Konseyi planın ayrıntılarını tesbit için aralarında ABD’nin de bulunduğu beş üyeli bir komisyonu tayin etti. Hindistan ve Pakistan için B. Milletler Komisyonu (UNCIP) her iki tarafla yakın ve devamlı çalıştı ve 13 Ağustos 1948 ve 5 Ocak 1949 tarihli iki kararın hazırlanmasını sağladı. İki hükümet de (Hindistan ve Pakistan) komisyon önerilerini resmen kabul ettiklerinden bu milletlerarası bir anlaşma olarak bağlayıcı oldu. Ateşkes derhal uygulandı. Önemli bir Amerikalı olan Amiral Chester Nimitz plebisit yöneticisi seçildi. Fakat Hindistan her iki taraf kuvvetlerinin dengeli bir şekilde çekilmeleri teklifini reddetti. Bunun üzerine başkan Truman ve Başbakan Attlee plebisit yöneticisinin işi bir hakeme vermesi önerisini Hindistan reddetti. O tarihten beri Hindistan askerini çekmemekte ve üstelik işgal ettiği Jammu’da terör estirmektedir. Dünya kamuoyuna tekrar açıklamak maksadı ile 4 Şubat 2000 günü İslamabad’da “İşgal altındaki Keşmir’de Hindistan Devlet Terörizmi” konulu bir milletlerarası seminer yapıldı. Bu maksatla bu konuda önemli yazar ve milletlerarası ilişkiler uzmanları Pakistan’a davet edildi. Bunlar arasında ABD’den Robert Wirsing, İngiltere’den Victoria Scolfield, ABD’den Dr. Ghulam Nabi, Fai, ABD’den Yusuf Buch İsviçre’den Gina Lewis, Bangladeş’ten Alamgir Muhiddin, Londra’dan Avukat Sayid Nâzir Gilani, Çin’den gazeteci Wang ve Profesör Goa, Endonezya’dan milletvekili Ahmed, Sri Lanka’dan yazar Hilmi ve Türkiye’den ben vardım. Semineri Pakistan Cumhurbaşkanı Tarar açtı. Seminer bir tam gün sürdü sonra katılan delegeler Keşmir’deki Muzafferabad’a gittik, iki gün sınır olaylarını yerinde inceledik. Keşmir BM tarafından üçe ayrılmış ikisi Hindistan birisi Azad Keşmir Pakistan’a bırakılmış. Hindistan, Jammu Keşmir’i işgal, etmiş burayı terörle yönetiyor. Pakistan ise Azad Keşmir’in kendini yönetmesini sağlamış, burada bir Cumhurbaşkanı Serdar İbrahim, bir hükümet ve bir meclisi var. Gelecek yazımızda bu konuyu daha derin işleyeceğiz.
 
 
 
 
 
 
 
Kapat
KAPAT