BAŞA DÖN

Türkiye Gazetesi

Anasayfa > Haber > Uzakta mı sanıyorsun?..

Uzakta mı sanıyorsun?..

Halbuki geldim!.. Ordayım, iyi bak; uzanıver içine, tut elimden al beni!.. Uzakta mı sanıyorsun? Değilim... Uzakta mı sanıyordun? Değildim!



Halbuki geldim!.. Ordayım, iyi bak; uzanıver içine, tut elimden al beni!.. Uzakta mı sanıyorsun? Değilim... Uzakta mı sanıyordun? Değildim! * Orda idim!.. Yüzün avucumdaydı, ve sarı kanatların savrulup sürtünüyordu parmaklarıma... Ve dünya yeşile kesmişti yıldızların altında!.. Şehir, ve şehrin göğü, ve bir nehr’olup akan zaman üstündeki şavkı bütün ışıkların; Yeşildi, ve yemyeşildi... * İçim dökülüyordu gözlerine; En yükseklerden!.. * Bir orman gölü gibiydi gözlerin, uzuun sazların arasında; ışıltılı... Deriin ormanların, yağmura doymuş dallarındaki her rengi yansıtan göllere benzeyen bu gözler, “koyu yeşil” oluyordu; Kapanmak için beni beklerken, dudakların!.. ..... Sen, akmaya hazır gözlerinle gözlerken beni... Ben, gözlerine dökülüyordum! * Şimdi ben... Nice dağlardan yuvarlanıp, sana dolduktan sonra... Açsan bile kapılarını, nereye gideyim; kanatsız bir kuş gibi?.. Kafesimsin!.. ..... Ve nefesimsin; uzaklaşamadığım... Tuttuğum... İçimde tuttuğum! * Uzakta mı sanıyorsun? Değilim... Uzakta mı sanıyordun? Değildim! Ve uzakta mı sanacaksın hep beni?.. Halbuki ben; uzakta olmayacağım!.. * Bak, gene geldim. Ordayım işte... Uzanıver içine, tut elimden; al beni!..
 
 
 
 
 
 
 
KAPAT