BAŞA DÖN

Türkiye Gazetesi

Anasayfa > Haber > Madalya
avcısı

Madalya
avcısı

200’ün üzerinde madalyası bulunan Dünya ve Avrupa Şampiyonu altın kız Serap Özçelik’in en büyük arzusu karate sporunun olimpiyatlara alınması.



> Hasan SARIÇİÇEK hasan.saricicek@tg.com.tr “EN ZOR ŞEY ZİRVEDE KALABİLMEK!” Zeki, çevik, cesur, manken gibi güzel ve bir o kadar da esprili... Kim mi, adı, “Madalya koleksiyoncusu”na çıkan Dünya ve Avrupa Şampiyonu Serap Özçelik. Kolay değil, 200’ü aşkın madalyadan evinde bir müze kurmuş. O müzede olmayan tek madalya olimpiyat madalyası. O yüzden altın kız buruk, en büyük arzusu ise “hayatımın olayı” dediği karate sporunun olimpiyatlara alınması. 11 yaşında başladığı karatede 3 kez Avrupa, bir Dünya ve birçok turnuva şampiyonlukları kazanmış. Altın kız, “Karate gibi ağır bir spor dalında en zor şey, zirvede kalabilmektir. Hele 53’ten 50 kiloya düşüp de şampiyon olarak kalabilmek daha da zordur. Rakipleriniz sürekli değişir. Ben bu zorluğun üstesinden hep geldim. Önümüzdeki yıl kasım ayında Fransa’da Dünya Şampiyonası var, amacım orada yine Türkiye’yi en iyi temsil etmek. Amacım, unvanımı, yerimi korumak” dedi. “JAPON’U DA FRANSIZ’I DA DEVİRDİM” Milli karateci, “Dünyanın en iyisi ne Japon ne Fransız ne de İspanyollar, en iyisi biziz. Hepsini yenerek Dünya Şampiyonu oldum” dedi. Kulüp antrenörü Şahin Güler ve oğlu Eyüp Güler’in başarısında büyük payı olduğunu söyleyen Özçelik, “Karate kontrol sporudur. Zayıf bir bünyem vardı, ilkokuldayken hep boğazım şişerdi. Şükür, karateye başladım, hastalığı yendim ve hayatım değişti. Milli sporculara tanınan haktan faydalanarak üniversiteye girdim. Burs kazandım. 17 yaşında ayaklarım üzerinde durmayı öğrendim. Öğretmen oldum ve direkt atamam yapıldı. Kağıthene Yaşar Doğu İlköğretim Okulu’nda iki yıldır öğretmenlik yapıyorum. Tam bana göre bir meslek, çocuklarla oyun oynuyorum... Sportif kariyerim ne kadar sürer bilinmez, idealim, bir gün evlenip, çocuklarıma iyi bir anne olmak” dedi. ARKADAŞ ÜZÜNTÜSÜ Serap, madalyalarına her baktığında kendisini karateye zorlayan arkadaşını hatırlıyor. Özçelik “Hiç unutamıyorum” dediği olayı şöyle anlatıyor: “Arkadaşımla salona gittik ve aylık bedeli sorduk. 7.5 TL olduğunu öğrendiğimde ne kadar çok sevindim bilemezsiniz. Sanırım bu para arkadaşımın ailesine pahalı geldi ki bir daha onu salonda görmedim...”
 
 
 
 
 
 
 
Kapat
KAPAT