BAŞA DÖN

Türkiye Gazetesi

Haziran 2018 Cumhurbaşkanlığı ve Meclis

Seçim sonuçlarını görmek için tıklayın.
Anasayfa > Haber > Zafer işareti ile barış olmaz...

Zafer işareti ile barış olmaz...

Nevruz şenliği Türkiye kültürüne yabancılığından dolayı önce yadırganıp yasaklandı. Kars, Iğdır yöreleri dışında bilinmiyor, tanınmıyor, yaşanmıyordu.



Nevruz şenliği Türkiye kültürüne yabancılığından dolayı önce yadırganıp yasaklandı. Kars, Iğdır yöreleri dışında bilinmiyor, tanınmıyor, yaşanmıyordu. PKK’nın sahiplenip dayanak gibi kullanmasından ötürü Kürt alt kimliğine ait bir kültürel eylem sanılmıştı. Bir hakîkat geç farkedildi... Nevruz, bütün Ön ve Ortaasya’da mevcuttu. Bu farkedilince de mübalağalı bir üslûpla mülkiyet iddiasına başlandı. Türkçü tezlerde adı geçen folklorik hareketin ne kadar Türk’e has ve O’na ait olduğu müdafaa edilmeye başlandı... Örtülü bir mücadele veriliyordu... -Nevruz benimdir! -Hayır hayır, asıl benimdir!.. Bir gerçek, yine gözden kaçmıştı. Kaynak itibariyle nevruz, ne onundu ne de öbürünün... “Nev-rûz”, İslam öncesi Fars toplumunun ateşe taptığı günlerdeki âdetlerinin bütün bölgeyi etkilemesinden başka bir şey değildir. İsim bile Farsça; “yenigün”. Nevruz, mecusî İran’ındır. Ateşin bir ayin unsuru olarak kullanılması şu gün dahi görülmekte. Araba lastiği yakıp etrafında dönmek, etrafında halay çekmek, üstünden atlamak neyin nesi? Bunlar mecusî kültüründen motifler. Günlerce nevruz haberleri ile meşgul olduk. Poliste iznin kaldırılması, kriz merkezleri kurulması ile kalınmadı. Bilhassa büyük şehirlerde toplum ciddî bir tedirginlik yaşadı. Tıpkı 1980 öncesindeki 1 Mayıs İşçi Bayramları gibi. Sözde o günler de bayramdı. Lakin 1 Mayıs, sosyalistlerin eylem günüydü. O gün esnaf, kepenk açmaktan çekinir, çocuklar okula yollanmaz, çok kimse işe gitmezdi. 1 Mayıslarda kan akardı. Bu sebeple henüz 1 Mayıs gelmeden korkusu herkesi sarardı. Neyse ki 12 Eylülden sonra kaldırıldı da kurtulduk. Şimdi de bir nevruz istismarı yaşamaktayız. Parlak nutuklar ne derse desin, 1 Mayısı sosyalistler kötüye kullanıyordu. 21 Martı da Kürtçüler. Köken itibariyle onların da çoğu Marksist. Tabiî ki dün 1 Mayıslara iştirak edenlerin de, bugün nevruz eğlencelerine katılanların da hepsi itham edilemez. Fakat herkes iyi niyetli de değil. Hadi Adana’daki “nevruz isyandır” pankartını münferit bir çıkış farz edelim. Ya ellerin havaya zafer işareti ile kalkması? Bu zafer hangi zaferdir, nerede kime karşı kazanılmıştır? Denebilir ki “nevruz barıştır” yazılı pankart da vardı. Evet vardı...ama, zafer işareti yapan o parmaklar havaya kalktıkça barış en azından tehlikeye düşer. Eller, zafer işareti yapacağına muhabbetle iki yana açılmalı. Kim tarafından? Herkes tarafından. Türkün Kürdü, Kürdün Türkü, bu topraklarda yaşayan insanların birbirini kucaklaması lazım. Bu, zamanın, şartların, realitenin, sağduyunun, insan olmanın, tarihin, kültürün ve dinimizin emridir. Bu yıl 21 Mart, alınan tedbirlerle kazasız-belasız atlatıldı. Seneye de hadise çıkmaz mı? Eski lastik yakıp, çevreyi is-pis duman içinde bırakan bu âdet sürdükçe buna kimse teminat veremez. Ortada inkârı gayrı kabil ideolojik bir saplantı var.
 
 
 
 
 
 
 
Reklamı Geç
KAPAT