BAŞA DÖN

Türkiye Gazetesi

Anasayfa > Haber > Trafik magandası, Ümmiye’nin hayatını nasıl kararttı?

Trafik magandası, Ümmiye’nin hayatını nasıl kararttı?

Ümmiye 4 yaşında kollarını kaybetti ama ümidini kaybetmedi. Şimdi 24 yaşında, yazısını ayağıyla yazıyor, dantelini ayağı ile örüyor...



Sinop ilimizin şirin bir ilçesi var, Ayancık. Güzel bir ilçe, Karadeniz’in diğer köşeleri gibi... Yıllar önce, burada şipşirin bir kız çocuğu vardı. Emsalleri gibi mutlu, güleç, hareketli, sevimli... O henüz 4 yaşındaydı. Gelen geçen Ümmiye’yi severdi. Sevilmeyecek gibi de değildi. Siyah gözleri, pembe yanaklarıyla hayat doluydu. Hareketliydi, yerinde duramıyordu, neredeyse ağaçlara tırmanıp fındık toplayacaktı, küçücük yaşıyla... Ümmiye’nin babası işçiydi, bahçeli bir evleri vardı. Bahçeleri yol seviyesinin biraz aşağısında kalıyor; yol, bahçe duvarının üstünden geçiyordu. Küçük kız her zamanki gibi koştu, oynadı, bütün sevimliliğini gösterdi. Yorulunca, duvara yaslanıp ellerini duvarın üzerine, yola doğru uzattı. Pamuk gibi elleri vardı, nazar değmesin diye bileklerine boncuklar takılmıştı... Bir ehliyetsiz maganda geçince Yorgunluğunu atacaktı biraz. Ama ehliyetsiz bir trafik magandası oradan geçince... Acı bir çığlık Ayancık’ta yankılandı. Bu, 4 yaşındaki Ümmiye’nin çığlığıydı. İki kolu biçilmiş, adeta yola yapışmıştı. Küçücük kız kendinden geçmişti, yetişenler doktora götürdü ama... Ama yapılacak birşey yoktu. Ümmiye’nin iki kolu da yoktu artık. Annesi, babası, kardeşleri, bütün Ayancık kahrolmuştu. Ama ateş düştüğü yeri yakıyordu. Ümmiye, kanatları kesilmiş bir kuş gibi çırpınıp duruyordu... Artık oynayamıyor, fındık toplayamıyor, suyunu içemiyor, yemeğini yiyemiyordu. İhtiyaçlarını başkaları görüyordu... Buna minicik kalbi yanıyordu. Çiçekler, yapraklar,ağaçlar, kuşlar ve kedisi o pamuk ellerden mahrum kalmıştı. Işıl ışıl parlayan gözleri buğulanmış, gülen yüzü mahzunlaşmıştı... Yıllar geçtikçe acısı, sızısı tazeliğini korudu. Emsalleri her işi yapıyor, o ise onları uzaktan seyretmekle yetiniyor. İşçi olan babasının gücü de protez kol taktırmaya yetmemiş. Protez kolları olsa... Şimdi Ümmiye 24 yaşında. Arkadaşlarının kimisi gelin oldu, kimisi bir iş tuttu. Onun içi yansa bile pes etmedi. Diğer organlarını daha iyi kullanma yoluna gitti. Yazısını ayağıyla yazıyor. Kaşığını, bardağını kullanmak için omuzunu kullanıyor. Her genç kız gibi o da çeyizini hazırlıyor, örgüsünü örüyor... Dantelini de ayağıyla örüyor... Hayat mücadelesini bırakmadı Ümmiye. Yüreğindeki sızıya, içinin burukluğuna rağmen o yine de gülmeye çalışıyor. Gözleri yine ışıl ışıl... Şu anda emekli olan babası, aldığı 130 milyonluk maaşla Ümmiye ve 4 kardeşini geçindirmekte zorlanıyor. Zaten 100 milyona yakın para kiraya gidiyor. Ümmiye için takma kol düşünmemiş değil babası, ama gücü yetmiyor ki. Bu sabırlı, becerikli kızın bir de protez kolları olsa. Onu da güldürecek biri çıkıverse... Böyle kırık bir kalbi sevindirmek bu kadar zor mu ki...
 
 
  • Piyasalar

    Fark %
  • 109330
    % -0.31
  • 3.867
    % -0.62
  • 4.5554
    % -0.6
  • 5.158
    % -1.19
  • 156.209
    % -0.25
 
 
 
 
 
KAPAT