Bey­nin­de de tü­mör bu­lu­nan Tuğ­ba, kar­deş­le­riy­le es­ki­si gi­bi ko­şup oy­na­mak is­ti­yor. Te­ker­lek­li san­dal­ye­si ol­ma­dı­ğı i­çin an­ne­si­nin ku­ca­ğın­da has­ta­ne­ye gidebilen Tuğ­ba, “P­ro­te­zim ol­sun, bir e­vi­miz ol­sun, sağ­lık­lı o­la­yım bu bi­ze ye­ter. E­vi­mi­ze git­mek i­çin yo­kuş çı­kı­yo­ruz. Ço­ğu za­man an­nem be­ni ta­şı­yor. Ba­sa­mak­la­rı ol­ma­yan düz bir ev ol­sa ye­ter. Çok gü­zel ol­ma­sı­na, bü­yük ol­ma­sı­na ge­rek yok” de­di.

37 ya­şın­da­ki an­ne Sa­fi­ye Ay i­se kı­zı­nın çok ba­şa­rı­lı ol­du­ğu­nu an­cak sağ­lı­ğı se­be­biy­le o­ku­la gi­de­me­di­ği­ni, e­şin­den ay­rıl­ma­sı se­be­biy­le mad­di sı­kın­tı­lar ya­şa­dık­la­rı­nı i­fa­de et­ti. Genç ka­dın, “E­lim­den de bir şey gel­mi­yor, ü­zü­lü­yo­rum. Al­lah kim­se­yi has­ta­ne­le­re dü­şür­me­sin. Her şe­ye tek ba­şı­ma koş­tu­ru­yo­rum a­ma ol­mu­yor. Kı­zım, ‘ba­na ba­cak tak­tır’ di­yor a­ma du­ru­mum yok. ‘Ar­ka­daş­la­rım oy­nu­yor, ben i­çe­ri­de ağ­lı­yo­rum’ di­yor. Kı­zı­mın i­yi­leş­me­si­ni, o­ku­ma­sı­nı is­ti­yo­rum. O çok ba­şa­rı­lı bir ço­cuk­tu.” de­di. ­