Şarkıcı olmayı 20 yıllık tecrübesiyle anlattı

Sahnelerde 20 yılını geçiren Güngör Karakaş, yıllarını “Azılı Bela” isimli single çalışmasıyla taçlandırdı. Yoğun sahne çalışmalarına devam eden sevilen sanatçı yılların birikimiyle sahne sanatçısı olmayı kendi penceresinden şu şekilde anlatıyor.

Kaydet

Şarkıcı olmak maceralı bir yolculuktur.... akşamın 9:00 da başlayıp Gecenin 5:00 dünde eve dönmektir şarkıcılık.. Şarkıcılık ; hastane köşesinde yatan sevdiklerini loş sahne ışıkları arasında kaybetmektir..

Tanımadığın bilmediğin insanlardan gelen , sevgi kokan istek parçayı söylerken kendi aşkını unutmaktır şarkıcılık..

Günlerce çalışıp emek sarf ettiğin , ruh kattığın bir parçanın müşteri kahkahaları arasında kaybolup gitmesidir şarkıcılık..

Başkasının gözünden bu kadar kolay gözüken zor bir meslektir şarkıcılık..

Yüzlerce şarkı bilmene , söylemene rağmen ; her an bilmediğin bir şarkıyla denenmektir şarkıcılık..!

Farklı dünyalardan gelen , birbirlerini tanımayan insanların karşısında acaba hangisini sevler diye düşünmektir şarkıcılık..

En zor şarkıyı söylerken sanatın farkında olmayan umursamaz insanların kendi aralarındaki muhabbetini sahneden izlemektir şarkıcılık.. Şarkıcılık rakının etrafında bin bir düşüncesine kapılan bir sanattır

Ters iştir şarkıcılık.. Mekân sahipleriyle nikahsız yaşamaktır..

Her an mikrofonu bırakıp mekandan ayrılmaktır şarkıcılık..

O kadar alkış alsan da birileri tarafından beğenilmeyip , arkan konuşulmaktır şarkıcılık..

Kıskançlıkların , hasetliklerin , beğenilmemelerin ve egonun başkentidir şarkıcılık.. Ağır iştir..!

Usuldan , ağır bir parçaya girildiğinde ; insanın vücudundaki tüylerin havaya kalkmasıdır şarkıcılık..

Rakı balık değildir aslında ; rakı müziktir doğru olanı..

İki şarkılık değildir şarkıcılık..

Loş , salaş bir meyhanede , kulağında patlayan , yüreğini yakan bir kadın sesidir şarkıcılık..

Seni anlamayan, sanatına saygı duymayan insanlarla yaşamak ve inatla mücadele vermektir şarkıcılık… Şarkıcılık kolaysa , zor olan hangisidir..?

İşte sahnelerin usta ismi Güngör karakaş, başka bir pencereden yaşayan biri olarak işiyle ilgili doğrularını bu şekilde tasvir ediyor.