BAŞA DÖN

Türkiye Gazetesi

“Anneciğim! Ne olur izin ver!”

Menkıbeler
Abdüllatif Uyan
Facebook
 
Edremit'in hâkim bir tepesinde medfun bulunan Şipşip Dede, henüz on yaşında idi.
Câmiye gitti bir gün.
Câmi bahçesinde oturdu.
Sohbet eden yaşlıları gördü.
Bu nûr yüzlü insanlar, ilim öğrenmenin fazîletinden bahsediyorlardı.
Merak edip kulak kabarttı.
Duyduğu sözler çok hoşuna gitti.
Hele bir cümle, kalbine işledi.
O cümleyi tekrar etti kendi de.
“Kıyâmette, âlimlerin (mürekkebi), şehitlerin (kanı) ile tartılacak ve mürekkep (ağır) gelecektir.”
O, bunu duydu.
Çok duygulandı!
Ve koştu annesine.
Nefes nefeseydi.
“Anneciğim! Ne olur izin ver.”
Annesi şaşırdı!
“Hayırdır oğlum, ne izni?”
“Gidip ilim tahsil edeceğim anne, ben âlim olmak istiyorum.”
Kadıncağız sevindi.
Muhabbetle sarılıp dedi ki:
“Aferin oğlum, çok iyi edersin.”
Bu cevâba çok sevindi.
“Sahi mi anneciğim. İzin veriyor musun?”
“Tabii yavrum, sen yeter ki ilim öğren, duâlarım seninle” dedi.
O gün annesiyle vedâlaştı.
Ve çıktı evinden.
Kalbi, ilim öğrenme aşkıyla yanıp tutuşuyordu.
Zamânın en meşhur âlimlerinden ders aldı.
Ve büyük bir âlim olarak döndü...
  • Facebook'ta paylaş
  • Twitter'da paylaş
  • Twitter'da paylaş
614136 https://www.turkiyegazetesi.com.tr/yazarlar/abdullatif-uyan/614136.aspx
YORUMLAR ARKADAŞINA ÖNER
loading
Kapat
KAPAT