Günün Sohbeti

Gıybet, küfre en yakın günahlardan biridir. Gıybet, karşı tarafın işitince üzüleceği bir kusûrunu arkasından söylemektir. Meselâ̂, bedeninde, nesebinde, ahlâkında, işinde, sözünde, dîninde, dünyasında, hattâ elbisesinde, evinde bulunan bir kûsur arkasından söylendiği zaman, bunu işitince üzülürse, gıybet olur. Kapalı söylemek, işâret ile, hareket ile bildirmek, yazı ile bildirmek de, hep söylemek gibi gıybettir.
Kim dikkat edip gıybetten, dedikodu yapmak, yânî söz taşımak günahlarından sakınmazsa, artık tabiî bir hâl alır ve önem vermez olur. (Ben olanı söyledim, yalan söylemedim, bunun neresi günah?) diyerek günahı hafife alırsa Allah korusun küfre girer. Zaten olanı söylemek gıybettir, olmayanı söylemekse iftira olur. İftirâ etmek, nemmamlık yapmak, yânî söz taşıyarak ara açmak gıybet etmekten çok daha fenadırlar. Gıybet gibi, nemmamlık, yânî dedikodu yapmak, söz taşımak gibi günahlara önem vermemek küfürdür. Küfür demek, sonsuz Cehennemde yanmak demektir. Küfre tevbe edince îmân geri gelir, fakat önceki bütün ibâdetleri ve sevapları yok olur. Bunun için küfre girmekten çok sakınmak lâzımdır.
Gıybet kanser gibidir, girdiği yeri mahveder, girdiği vücut iflâh olmaz. Bugün gıybet, dedikodu maalesef hem erkekler hem de kadınlar arasında salgın hâle gelmiştir. Allahü teâlâ Kur’ân-ı kerîmin Hucürat sûresi, 12. âyet-i kerîmesinde meâlen; “Sû-i zandan kaçınmayı emr etmekte, birbirini çekiştirmeyi men etmekte, gıybeti ölü kardeşinin etini yemeğe” benzetmektedir. Dikkat edilirse, birçok ailelerin, toplumların, milletlerin, hep bu yüzden bölünüp parçalandıkları görülür.
Hiçbir kimsenin hakkında dedikodu yaparak aleyhinde konuşmamalı, gıybet etmemelidir. Kötü ve çok günahkâr bildiğimiz birini gıybet ederek, onun günahlarını almamalıdır. Başkasının günahlarını yüklenmek akıl işi midir? Bir kimsenin günâhı ve kusûru söylenince; “Elhamdülillâh, Allah bizi böyle hayâsız yapmadı.” gibi, onu kötülemek, çok çirkin gıybet olur. “Falanca kimse, çok iyidir, şu kusûru olmasa, daha iyi olurdu.” demek de gıybet olur.