Günün Sohbeti

Hadîs-i şerîfde buyuruldu ki: (Yanında Yasîn-i şerîf okunan hasta, suya doymuş olarak vefât eder ve doymuş olarak kabre girer). Yâni, cân vermenin hâsıl edeceği susuzluğu duymaz. Yasîn sûre-i şerîfesi, kıyâmette olan şeyleri, dünyanın geçici olduğunu, Cennet nîmetlerini ve Cehennemdeki azapları bildirdiğinden, hasta yanında okununca, îmân ile gitmeye sebep olan şeyleri işitmiş olur. (Ra’d) sûresini okumak, rûhun çıkmasını kolaylaştırır. İnsan ölü̈nce, Hanefîde necs olur. Kur’ân-ı kerîm, yanında değil, karşısında ve sessiz okunabilir. Diğer üç mezhebe göre necs olmaz. Kur’ân-ı kerîmi, ölülerde işitir ve faydalanır. 
Cenâze taşıyanların, kabir ziyâret edenlerin, maddî bir karşılık dü̈şünmeyerek, Kur’ân-ı kerîmden bir parçayı, Allah rızâsı için okuyarak, sevâbını meyyitin rûhuna hediyye etmeleri sü̈nnetdir. Ölü̈m hâlinde su içirmek sünnetdir. İhtiyâcı görülürse vâcib olur. İçince ferahladığı görülürse vâcibliği artar. O anda şeytan, sâf su gösterip, senden başka mâbûdum yoktur dersen, sana içiririm dediği, hadîs-i şerîflerde bildirilmişdir. 
Yasîn sûre-i şerîfesini okumanın on fâidesi vardır:
1- Aç olan, tok olur. Ya’nî, ummadığı yerden rızk gelir.
2- Susuz olan, kanıncıya kadar su bulur.
3- Elbisesi olmayan, elbise bulur.
4- Eceli gelmeyen hasta şifâ bulur.
5- Eceli gelen hasta ölüm acısı duymaz.
6- Ölürken, Cennet melekleri gelip, görünür.
7- İnsan korktuğundan emîn olur.
8- Mïsâfir ve garip yardımcı bulur.
9- Bekârların evlenmesi kolay olur.
10- Kaybolan şey bulunur.
Fakat bunlara niyet ederek ve inanarak okumak lâzımdır. Peygamberimiz “sallallahü aleyhi ve sellem” buyurdu ki; 
(Ölüm hastası yanında, bir sûre okununca, her harfi için bir melek gelip, rûhun kolay çıkmasına duâ eder. Yıkanırken yanında bulunurlar. Cenâzesi ile birlikte giderler. Namazında bulunurlar. Gömülürken bulunurlar. Hep duâ ederler.) 
(Müslüman bir hasta yanında Yasîn-i şerîf okunursa, Rıdvân ismindeki melek Cennet şerbeti getirir. Suya doymuş olarak rûh teslîm eder. Doymuş olarak kabre girer. Suya ihtiyâcı olmaz.)
Tam İlmihâl
Seâdet-i Ebediyye 
(S: 990-991)