BAŞA DÖN

Türkiye Gazetesi

Anasayfa > Haber > Kaybettik

Kaybettik

Sokağın son eviydi o ev... Mağlûbiyete giden bir savaşta, sancağı düşürmemeye çalışan, ama nefesi de gücü de tükenmiş son asker gibiydi.



Sokağın son eviydi o ev... Mağlûbiyete giden bir savaşta, sancağı düşürmemeye çalışan, ama nefesi de gücü de tükenmiş son asker gibiydi. Zafer sarhoşu ebleh apartmanların arasında, betona isyan bir avuç toprak, griye isyan bir avuç renkti... Rengârenkti de, renkleri soluyordu günbegün... İlgi azalmıştı bahçeye, ağaçlara, çiçeklere... Tek katlı evde, kafalar karmakarışıktı. Çünkü bahçeli evin sahibi de kanıyordu yavaş yavaş, kaloriferli, hidroforlu, bilmemneli birkaç daireye... Çok geçmedi bir iki dozer sabahın alaca aydınlığında savaşın bittiğini, sancağın düştüğünü homurdandılar... Bİz -daha önce kandırılmışlar- neticeyi apartmanlarımızın penceresinden seyrederken, eskileri hatırlıyor ve üzülüyorduk. * * * Evimizi kaybettik... Kasımpatıları, fesleğenleri ve erik ağaçlarını... Sokağımızı kaybettik... Bahçe duvarından sarkan ağaç dallarını, parke taşların sıcaklığını ve çocuk seslerini... Bakkalımızı kaybettik... Kavanozda akide şekerlerini, tepsilerde yoğurtları ve eski gazetelerden mamul kese kağıtlarını... Komşularımızı kaybettik... Sabah akşam selamlaşmayı, bir şeyler bittiğinde istemeyi teklifsiz, haber vermeksizin gidip gelmeyi... Sohbeti kaybettik... İlişkilerimizi kaybettik. * * * Bir avuç değersiz incik-boncuğa kandırılan kızılderililer gibi kandırıldık ve bizim olan ne varsa kaybettik. Yerine koyduklarımıza bir bakın ne olur. Teknoloji ve sözümona medeniyetin, incik-boncuğu illüzyondan ibaret. Huzuru verip stresi aldık. Sohbeti verip televizyonu, yaşayan sokakları verip su birikintilerinden ve çamurdan kurtaramadığımız toprağın ve yeşilin katili caddeleri, beton binaları aldık. * * * Bu ticarette kazanan hep biz olduk ama... Mutluluğu kaybettik.
Kapat
KAPAT