BAŞA DÖN

Türkiye Gazetesi

Anasayfa > Haber > CEO’luğa uzanan yol

CEO’luğa uzanan yol

Tufan Darbaz’ın geçen ay bir kitabı yayınlandı. CEO’luğa uzanan yol.. Sağda solda kitap üzerine notlar gözüme çalınınca alıp okudum.



Tufan Darbaz’ın geçen ay bir kitabı yayınlandı. CEO’luğa uzanan yol.. Sağda solda kitap üzerine notlar gözüme çalınınca alıp okudum. Formatı ilginç geldi. 32 yıllık iş hayatını anekdotlarla özetlemiş. Ayaküstü iki saatte okunabilecek bir kitap. Bana iş hayatındakilerden daha çok üniversitenin son sınıfında olup çalışma hayatına atılacağı günlerin hayalini kuran gençler için faydalı anekdotlar gibi geldi. Kitabın son sözünde şöyle diyor: 32 yıllık deneyim 71 tane anekdota elbette sığmaz. Ancak benim Libya’da bir uzman olarak başlayan iş serüvenim Doğan Holding CEO’su olarak 2006 yılında 53 yaşında sona erdi. Bu erken sona erişin arkasında yakalandığım prostat kanseri kadar profesyonel yönetici olarak çok fazla verecek bir şeyim kalmadığına olan inancım rol oynadı. Son sözden önceki bölüm, veda aşaması bana biraz bulanık geldi: “Bir profesyonel olarak ulaşabileceğim en üst noktaya ulaştığımda içimde bir şeyler değişmişti. Sanki yolculuk sona ermiş ve hayata ilişkin bir iddiam kalmamış gibiydi. Giderek daha çok içine kapanıyor, kütüphane olarak hazırladığım dairelerimizden birinde kendime göre bir düzen oluşturmuş eve dahi nadiren gidiyordum. .. Takıldığım mekanlarda çoğu zaman insanları gözlemliyor, hep beraber ne kadar anlamsız bir hayat yaşandığı ve herkesin yüzüne sahte bir maske taktığı ilişkilerin yoğunlaştığı bir dünya görüyordum. İşim de farklı değildi; patron dahil herkes bana yapmacık geliyordu. Evden de hızla uzaklaşıyordum. Bir şeyler arıyor ama ne aradığımı bilemiyordum. ... Uyku düzenim bozulmuş, hiç uyuyamaz hale gelmiştim. Oysa dışarıdan bakıldığında imrenilecek bir hayatım vardı. ... Yalnız kaldığım zaman, ‘herhalde geldiğin noktayı hazmedemedin Tufan’ diyordum. Bir psikiyatriste gittim. Yüksek tempoda ve stres altında çalışan insanlarda görülen ‘mood çökmesi’ yaşadığımı söyleyerek terapi ve ilaç tavsiye etti. ... Giderek alkol miktarını arttırmış ve günde bir şişeyi aşmıştım. Artık uyumak için alkol alır hale gelmiştim. Bu ruhsal çöküntüye fizik çöküntüyü de eklemişti. Sabahları kalkamıyor çoğu zaman bir bahane bulup işe gitmiyordum. Hızla dipsiz bir kuyuya yuvarlanıyordum. 2006’da prostat kanseri teşhisi kondu. Bunu bahane ederek işimden ayrıldım. Gerçi kendim ayrılmasam bir süre sonra kovulurdum.”
 
 
 
 
 
 
 
Kapat
KAPAT