BAŞA DÖN

Türkiye Gazetesi

Anasayfa > Haber > Göz­le­ri do­lu ­do­lu ol­muş­tu

Göz­le­ri do­lu ­do­lu ol­muş­tu

Coş­kun ve Mü­şer­ref Ha­nım eve gel­dik­le­ri za­man ka­pı­da Dok­tor Tan­sel Ha­nı­mın bek­le­di­ği­ni gör­dü­ler. Coş­kun ko­şa­rak Dok­tor Ha­nı­mın kol­la­rı­na atıl­dı:



Coş­kun ve Mü­şer­ref Ha­nım eve gel­dik­le­ri za­man ka­pı­da Dok­tor Tan­sel Ha­nı­mın bek­le­di­ği­ni gör­dü­ler. Coş­kun ko­şa­rak Dok­tor Ha­nı­mın kol­la­rı­na atıl­dı: - Tan­sel Tey­ze, bu­gün bü­tün ders­le­rim­den pe­ki­yi al­dım. Öğ­ret­men her ders ba­na afe­rin de­di. - Afe­rin sa­na be­nim akıl­lı oğ­lum. Mü­şer­ref Ha­nı­ma dön­dü: - Mer­ha­ba Mü­şer­ref Ab­la, na­sıl­sın? İz­mir’e gi­di­yo­rum bu ak­şam, git­me­den bir uğ­ra­ya­yım de­dim. Bir is­te­ği­niz var mı? - Sağ­lı­ğın dok­tor kı­zım, sağ­lı­ğın. Ne is­te­ği­miz ola­cak ki... Çok şü­kür bir ek­si­ği­miz yok. Tan­sel, Coş­kun’a dön­dü: - Ya sen kü­çük de­li­kan­lı? Bir şey is­ter mi­sin İz­mir’den? Coş­kun gü­lüm­se­di, yan göz­le an­ne­si­ne bak­tı son­ra fı­sıl­dar gi­bi ko­nuş­tu: - Hi­kâ­ye ki­ta­bı is­ti­yo­rum. Ar­tık oku­ma­yı öğ­ren­dim çün­kü. Tan­sel Ha­nım bir kah­ka­ha at­tı: - O za­man gel­di bil ki­tap­la­rı­nı. İki gün ka­la­ca­ğım İz­mir’de. İki gün son­ra ki­tap­la­rın elin­de kü­çük adam. Mü­şer­ref Ha­nım te­laş­la atıl­dı: - Kar­nın aç­tır se­nin dok­tor kı­zım, bir şey­ler ha­zır­la­ya­yım, kaç­ta gi­de­cek­sin? Sa­ati­ne bak­tı Tan­sel Ha­nım: - Da­ha iki sa­at vak­tim var Mü­şer­ref Ab­la, bir şey­ler ye­rim ya­ni... Mü­şer­ref he­men mut­fa­ğa gir­di ve sa­bah sar­dı­ğı yap­rak sar­ma­sın­dan bir ta­ba­ğa dol­dur­du. Bir tep­si­nin içi­ne ken­di yap­tı­ğı ek­mek­ten ve ken­di yap­tı­ğı yo­ğurt­tan da bir kâ­se koy­du. Bir bar­dak su­yu da ala­rak oda­ya gel­di: - Sa­bah sar­dım da­ha. Bi­zim bah­çe­nin as­ma­sın­dan yap­rak­lar. Kör­pe­cik­ti gör­sen... Coş­kun gü­lüm­se­di: - An­ne­min sar­ma­la­rı muh­te­şem­dir Tan­sel Tey­ze... Mü­şer­ref Ha­nım atıl­dı: - Sa­na da ge­ti­re­yim oğ­lum? Dok­tor Tey­zen­le bir­lik­te yer­sin. Coş­kun ağ­zı­nı şa­pır­dat­tı: - Ye­rim, ye­rim... Tan­sel sev­giy­le sa­rıl­dı kü­çük ço­cu­ğa: - Ah be­nim ku­zum, pek de akıl­lı­dır be­nim oğ­lum. Mü­şer­ref Ha­nım­la ba­kış­tı­lar bu ara­da. Tan­sel’in göz­le­ri do­lu do­lu ol­muş­tu. Coş­kun sev­giy­le sa­rıl­dı dok­tor ha­nı­ma ve ne­şey­le ba­ğır­dı: - Ben de dok­tor ola­ca­ğım Tan­sel Tey­zem gi­bi... > DEVAMI YARIN
 
 
 
 
 
 
 
KAPAT