BAŞA DÖN

Türkiye Gazetesi

Anasayfa > Haber > Vatansız büyüyen Türkmenler

Vatansız büyüyen Türkmenler

Pakistan’daki Haripur mülteci kampında bulunan Türkmenler, kimlik alamıyor, mülk edinemiyor, okuyamıyor, motosiklet kullanamıyor... Hatta yurt dışına bile çıkmaları yasak.



> İrfan Özfatura Sovyetler’in Afganistan’a girdiği günden bu yana (24 Aralık 1979) tam 32 yıl geçti. Ama Komünist işgalcilerin açtığı yara hâlâ kanıyor ve her geçen gün biraz daha derinleşiyor. Bilindiği üzere Afganistanlı Marksist ihtilalciler, kanlı cinayetlerle hükümeti devirmiş ve Kızıl Ordu’yu ülkelerine davet etmişlerdi. Afganistan’ı bir kaç gün içinde işgal etmeyi hesaplayan Rus generalleri mücahitler karşısında tutunamamış, 14.453 asker ve 451 uçak kaybederek çekilmek zorunda kalmışlardı. Bu arada, ülke tamamen tahrip olmuş, çarşı pazar dağılmış, şehirler yıkılmıştı. Ruslar bağları bahçeleri yakmış, hayvanları kırmış, köyleri de yaşanmaz hale sokmuşlardı. O hengamede yaşlılar, hastalar ve kadınlar Pakistan’ın açtığı kucağa koşmuşlardı. Ki bunların sayısı 3 milyonu geçiyor. O savaş bitti, diğeri başladı, NATO sivil vurmaya devam ediyor. Batılı fitne odakları silahlı gruplar arasında kirli, manasız bir kavga başlattılar. Ortalık cenk tacirlerine savaş baronlarına kaldı. “Sükunet sağlansa da yurdumuza dönsek” diyen muhacirlerin eli kolu bağlandı. Şu anda Pakistan’ın Haripur şehrinde 20 adet mülteci kampı var. Bunların 19’un’da Peştunlar kalıyor. Peştunlar yerli siyasetçiler tarafından destekleniyor ve nispeten rahatlar. Bir kampta ise Türkmen’ler meskun, soydaşlarımız maalesef çok sahipsiz. Hiç bir hakları yok, sığıntı gibi yaşıyorlar. Vatansızlık kadar zor bir şey yok. Türkmenler kimlik alamıyor, mülk edinemiyor, tahsil yapamıyor, motosiklet ve traktör bile kullanamıyorlar. Onun bunun yanında boğaz tokluğuna çalışıyorlar. Seyahat korkulu rüyaları, yollarda polis çeviriyor, kimlik sahibi olmadıkları için merkeze alınıyorlar. Yurt dışına çıkmaları ise koca bir hayal. SU YOK, ELEKTRİK YOK! Hadiseye Pakistan hükümetinin gözüyle bakarsanız, onlar da haklı. Zaten iki yakaları bir araya gelmiyor, bir de başlarında 3 milyon mülteci var. Muhacirler bir an önce dönsün diye kamplara bilerek yatırım yapmıyor, ne su, ne elektrik veriyor, şartları iyileştirmiyorlar. Afganistan’a dönmek kolay değil. Türkmenlerin memleketlerinde de bir şeyleri kalmamış, ihtimal evlerini bile yerinde bulamayacaklar. Kaldı ki çocukları Pakistan’a alışmış, buradan ayrılmak istemiyorlar. HAMD VE ŞÜKÜR VAR, ŞİKAYET ASLA Haripur 6 No’lu kampta kaç Türkmen kalıyor bilmiyoruz ama 300-500 talebe Kur’an-ı Kerim kursuna geliyor, içlerinden 20 tanesi hafızlığa çalışıyor. 5-6 çocuk da Türk liselerinde okuyor. Berrak bir Türkçe ile konuşuyorlar, dillerinde hamd ve şükür var, hallerinden şikayet etmemeye çalışıyorlar. Halbuki Pakistan’daki belki en garip, yardıma en muhtaç grup onlar. BUYRUN PİLAVA! Kimse Yok Mu Derneği zaman zaman kampta kazan kurdurup Türkmen pilavı pişirtiyor. Yaklaşık 1500 kişinin karnı doyuyor. Hem neşeleri yerine geliyor, hem de hisleniyorlar. Anavatandaki hayır sahipleri dua alıyor.
 
 
 
 
 
 
 
Kapat
KAPAT