Tabiin devri âlim ve evliyasından. İsmi Abdullah bin Ebu Hüzeyl el-Anezî olup künyesi Ebü’l-Mugire’dir. Doğum, vefat yeri ve tarihleri bilinmemektedir. Birinci asrın sonlarında vefat etmiştir.
Abdullah bin Ebu Hüzeyl, hadis-i şerif rivayeti ilminde üstün bir derecede idi. Hazreti Ebu Bekr, Hazreti Ömer, Hazreti Ali, Ammar, Übey, İbn-i Mes’ud, Habbab, Ebu Hüreyre ve başka Sahabilerden, hadis-i şerif rivayetinde bulundu. Vası l el-Ahdeb, Ebü’t-Tac ed-Dubeî, İsmail bin Reca, Seclah el-Kindî, Selm bin Atiyye, Ata bin Saib, Ayam bin Havşeb gibi hadis âlimleri kendisinden hadis-i şerif nakletmişlerdir. İclî, Nesai, İbn-i Hibban gibi âlimler onun sika bir ravi olduğunu bildirmişlerdir.
Abdullah bin Ebu Hüzeyl, vaktin büyük nimet olduğunu söyler ve boşa geçirilmesini istemezdi. Ebu Ferve anlatır:
“Abdullah bin Ebu Hüzeyl ile oturuyorduk. Birisi gelip insanların kendi aralarında konuştuğu şeylerden söyledi. Bunun üzerine Abdullah bin Ebu Hüzeyl; ‘Ey Allah’ın kulu biz bunları konuşarak vaktimizi öldürmek için yaratılmadık.’ diyerek onu susturdu.”
Abdullah bin Ebu Hüzeyl buyurdu ki: “Allahü teala, helaha hariç her mekanda kendisinin zikredilmesini sever.”
Methedilmekten hoşlanmaz, şöhretten kaçardı. Bir gün bulunduğu yerde imam olmasını teklif ettiler. Kabul etmedi. Sebebini sorduklarında; “Buradan geçen birisi bu adam hayırlı ve muhterem bir zat da, onun için imam yapmışlar diye düşünür.” dedi.
İnsanların en çok neden sakınması gerektiği sorulduğunda; “Ya Rabbî! Faydasız ilimden, ürperip yumuşamayan kalbden, kabul olmayan duadan, doymayan nefisten sana sığınırım.” diyerek Peygamber Efendimizin hadis-i şerifi ile cevap verdi.
