Hanbelî mezhebi fıkıh âlimlerindendir. Künyesi Ebu Bekr, lakabı Takıyyüddin’dir. 668 (m. 1269) senesinde doğdu. 729 (m. 1329)’da Bağdat’ta vefat etti. Kabri İmam-ı Ahmed Kabristanı’nda Kadı Ebu Ya’lâ’nın kabri yakınındadır.
Yedi yaşında iken Kur’an-ı Kerim’i ezberledi. Sonra hadis-i şerif ve fıkıh ilmini öğrenmeye başladı. İsmail bin Tıbal, Muhammed bin Nasır bin Halave, Ebu İnan Tibî, Fatıma binti Ebi’l-Bedr ve “Müstansıriyye fethedileliden beri, fıkıh ilminde ondan daha âlim bir kimse burada ders vermemiştir.” Abdullah bin Muhammed Bağdadî’den pek çok kimse fıkıh ilmini öğrenmiş, onun derslerinde yetişmiş ve ondan icazet almıştır.
O vefat ettiği gün, Malikî mezhebinin o zamanki en meşhur âlimi Şeyh Şihabeddin Abdurrahman bin Asker şöyle demiştir: “Bağdat’ta din ilimlerini sormak üzere kendisine müracaat edilecek onun gibi bir âlim kalmadı.” Vefat ettiği gün, insanlar büyük bir kalabalık hâlinde toplanıp cenaze namazını kılmışlar ve onun vefatı sebebiyle gözyaşı döküp ağlamışlardır.
