Hadis ve Şafiî mezhebi fıkh âlimi. Künyesi Ebu Bekr, ismi Muhammed bin Hüseyin olup, Acurrî adıyla meşhur olmuştur. İmam-ı Acurrî 360 (m. 970) senesi Muharrem’in birinci Cuma günü Mekke-i Mükerreme’de vefat etti. Oraya defnolundu. Vefat ettiğinde tahminen 96 yaşındaydı.
Acurrî; Ebu Müslim el-Keccî, Ebu Şuayb el-Harranî, Ahmed bin Yahya el-Halvanî, Ca’fer bin Muhammed el-Feryabî, Mufaddal bin Muhammed el-Cündî ve birçok âlimden ilim öğrenmiş, hadis-i şerif rivayet etmiştir. Kendisinden ise; Ali ve Abdülmelik bin Bişran, Ali bin Ahmed bin Ömer el-Mukrî, Mahmud bin Ömer el-Ekberî, Muhammed bin Hüseyin bin Fadl el-Kattan ve Hilye sahibi Ebu Nuaym el-İsfahanî ve birçok âlim ilim tahsil etmiş ve hadis-i şerif rivayet etmiştir.
Acurrî hakkında İslam âlimlerinden İbn-i Hatib; “Acurrî sıka (güvenilir) bir zattır.” İbn-i Hallikan; “O salih, abit, muhaddis ve fakihti.” İbn-i Kesir; “O sıka, dinde sağlam bir zattır.” Cemaleddin Ebü’l-Mehasin; “Acurrî; muhaddis, salih ve rasih bir âlimdir. Çok kitap tasnif etmiştir.” Ebü’l-Fellah Abdülhayy ise; “O, imam ve muhaddis olup, hıfzı çok kuvvetli idi.” demişlerdir.
Hafız ez-Zehebî, yazdığı kitaplarında Acurrî’yi çok övdü. Tezkire kitabında; “Acurrî; âlim, ilmiyle âmil, sünnete tam uymuş bir zattır.” Ulüvv kitabında, “Acurrî muhaddis olup, çok güzel eserleri vardır.” İber’de ise; “O sıka olup, sünnete sarılmıştır.” buyurur.
Eserleri: Acurrî’nin kırkaya yakın eserinden bazıları şunlardır:
1- Ahlâkü’l-ulema: Kahire’de 1931’de basılmıştır.
2- Kitabü’ş-şeria veya Eş-Şeria: Beyrut’ta 1983’te basılmıştır.
3- Ahbaru Ömer bin Abdülaziz: Beyrut’ta 1980’de neşredilmiştir.
4- Tahrimü’n-nerd ve’s-Satranc ve’l-Melahî: Riyad’da Hicrî 1400’de neşredilmiştir.
5- En-Nasiha: Günümüze tam ulaşmamıştır.
6- Et-Tasdîk bi’n-nazar ilallahiteala: Beyrut’ta 1988’de neşredilmiştir.
7- Ahlâku hamaleti’l-Kur’an: Medine’de 1987’de yayınlanmıştır.
8- Kitabu’r-rü’ya: Riyad’da Hicrî 1405’te yayınlanmıştır.
9- Kitabu’l-Gureba: Kuveyt’te tarihsiz olarak yayınlanmıştır.
Bunlardan başka eserleri vardır; El-Erbeun, Es-Semanun, Farzu talebi’l-ilm, Edebü’n-nufus, Ahkamü’n-nisa, Muhtasaru’l-fıkh, Vemaverede fî leyleti’n-nısfi min Şa’ban vb. dir.
