Osmanlı Devleti’nin Mısır’ı fethinden hemen sonraki yıllarda Kahire’de yaşamış olan Ahmed Behlül (ö. 1521), meşhur veli ve müellif Abdülvehhâb-ı Şa'rânî hazretlerinin hocalarından, yüksek kemalat sahibi bir İslam âlimidir. Hayatı boyunca şöhretten kaçınmış, tevazu ve zühd içinde bir ömür sürmüştür.
Ahmed Behlül, dönemin Mısır ilim çevrelerinde yetişmiş, fıkıh ve tasavvuf ilimlerinde derinleşmiştir. Talebesi İmam-ı Şa'rânî’nin ilmi kariyerine yön veren şu hadise onun manevi tasarrufunu gösterir:
Kitap Seçimi: Şa'rânî hazretleri başka bir kitabı ezberlemeye çalışırken hocası ona müdahale ederek; "Minhâc kitabı sana kâfidir, diğeriyle uğraşmana izin yoktur" buyurmuştur.
Manevi Engel: Hocasının bu uyarısından sonra Şa'rânî, önceki ezberlemeye çalıştığı kitaptan tek bir kelime dahi zihnine alamadığını bizzat itiraf etmiştir. Bu durum, hocasının talebesi üzerindeki kuvvetli manevi tasarrufunun bir tezahürüdür.
Ahmed Behlül hazretlerinin en belirgin vasfı "Hulûs-i Kalb" (kalbin her türlü dünya düşüncesinden arınması) ve tanınmaktan şiddetle kaçınmasıdır. İnsanlar arasında "parmakla gösterilen biri" olmaktan hoşlanmaz, vaktini gizli ibadetlerle geçirirdi.
Vefatından önce sergilediği tutum, onun "gizlenme" arzusunun vefatından sonra da devam ettiğini gösterir:
Vasiyeti: Meşhur Karafe Kabristanı'na gömülmeyi reddetmiş, mezarı üzerine sanduka veya türbe gibi şatafatlı yapılar yapılmamasını istemiştir. "Bırakın kabrim sade olsun, üzerimde hayvanlar gezsin" diyerek tam bir tevazu örneği sergilemiştir.
Tabutun Ağırlaşması: Sevenleri onu Batiha Camii avlusuna gömmek istemiş ancak cenaze namazından sonra tabutu o yöne doğru hareket ettirememişlerdir. Tabut o tarafa doğru dayanılmaz bir ağırlığa ulaşmıştır.
Kendi İstediği Yer: Tabut, Ahmed Behlül'ün vasiyet ettiği Karafe dışındaki bölgeye doğru yöneltildiğinde ise adeta kuş gibi hafiflemiş ve rahatça taşınmıştır. Bu olay, onun son kerameti olarak tarihe geçmiştir.
