Evliyanın büyüklerinden. İsmi Ahmed bin Süleyman Kadirî Dımaşkî’dir. 920 (m. 1514) senesinde Dımaşk’ta (Şam’da) doğdu. 1005 (m. 1596) senesi Ramazan-ı şerif ayında, Şam’da vefat etti. Emevî Camii’nde, büyük bir kalabalık tarafından cenaze namazı kılındı. Emir Seyfeddin Medresesi’nin bahçesine defnedildi. Ahmed Kadirî, Şam’da yetişen evliyanın büyüklerindendi.
Ahlâkı ve huyu çok güzeldi. Açık kerametleri görüldü. Herkesten hürmet ve saygı gördü. Tasavvufta üstün derecedeydi. Çok hikmetli sözler söylerdi. Ömrünü nefsi ile mücadelede geçirdi. Çok ibadet ederdi. Bedreddin Gazzî’nin hadis derslerinde kemale geldi. Baba ve dedeleri, âlim, arif ve evliyadandı. Babasının vefatından sonra yerine geçip ilim ve edep öğretmekle meşgul oldu. Önceleri Şam’ın Salihiyye mahallesinde ikamet etti. Sonra Emir Seyfeddin Kılıç Medresesi’ne yerleşti. Medreseyi tamir ettirdi. Bahçesine bir sebil yaptırdı. Sebilin kitabesinde; “Bu sebil Ahmed’indir. Hiçbir şey Allahü tealaya gizli değildir. Afiyetle bu sudan iç, şifa olsun.” yazılıdır.
Ahmed Kadirî, medresede fakir talebelerin kalmaları için birçok oda yaptırdı. Medresede ders okuttu. Talebelere, ilim ve edep öğretti. Ayrıca Cuma günleri, Emevî Camii’nde ders halkası kurdu. İnsanların arasını bulmaya, iyi geçinmelerine sebep olmaya çok önem verirdi. Şöhreti her yere yayıldı. Devlet adamları ziyaretine gelip duasını alırlardı. Herkese iyi muamele ederdi. Önceki âlimlerin sözlerini ve hâllerini anlatırdı. Kendisine gelenlere ikram eder, fakirlere yemek yedirirdi. Keşif ve kerametleri çok görüldü.
Abdülkerim Taberanî anlattı: “Hüsrev Paşa, Şam beldesi sorumlusu idi. Ahmed Kadirî birgün onu ziyarete gitti ve; “Bugün başınıza bir şey gelmesinden korkarım. Yerinizden kat’iyyen ayrılmayınız.” buyurdu. Hüsrev Paşa buna ehemmiyet vermeyip o gün dışarı çıktı. Atına binip bir tarafa yöneldi. Çok hızlı giden atı bir anda tökezledi. Üzerindeki Hüsrev Paşa, bir kaya üzerine düşüp bir tarafı kırıldı. Baygın bir durumda evine getirdiler. Uzun zaman tedavi gördü ve iyileşti. Bir daha âlimlerin sözlerinden ve ikazlarından çıkmamaya dikkat etti.”
Ahmed Kadirî, kaybolan bir şeyin bulunması için şu duayı okurdu: “Allahümme ya mu’ti min gayri talebin ve ya Razıkan min gayri sebebin redde aleyye ma zehebe.”
