Ta bîîn devrinde yetişen hanım evliyaların büyüklerinden. Hicrî ikinci asrın sonlarında, Kudüs civarında Remle şehrinde yaşamıştır. Doğum tarihi kesin olarak bilinmemektedir. 200 (m. 815) yılında vefat etmiştir.
Âmine-i Remliyye ilmi seviyesi ile hanım evliyalar arasında bilinmektedir. Kalbinde dünyanın şan, şöhret ve malına zerre kadar yer yoktu. Nefsinin zevk ve arzularından tamamen uzak olarak yaşar, devamlı Allahü tealâya ibadetle meşgul olurdu ve dua ederdi.
Haramlardan ve şüphelilerden kaçması, her şeyi Allah’ın rızası için yapması herkes tarafından bilinir. Bu bakımdan onu tanıyanlar, devamlı duasını isterlerdi. Hatta zamanın büyük evliyalarından olan Bişr bin Haris Hafî hazretleri, devamlı ziyaretine gider, ondan dua isterdi.
Günlerden bir gün Bişr-i Hafî hazretleri hastalandı. Yaşlı ve ihtiyar olduğu rivayet edilen o büyük hanım evliya, Remle’den kalkıp Bişr’in ziyaretine geldi. Bu sırada Hanbelî Mezhebi’nin kurucusu İmam Ahmed bin Hanbel de Bişr’in ziyaretine gelmişti. Yanında bulunan ihtiyar ve yaşlı hanımın kim olduğunu sorduğu zaman; “Âmine-i Remliyye.” diye cevap verdi. İmam Ahmed bin Hanbel hemen kendisinin duasına ihtiyacı olduğu nu belirtti ve dua istedi. Bunun üzerine; Âmine-i Remliyye’nin; “Ey Allah’ım, Bişr bin Haris ve Ahmed bin Hanbel, cehennem azabından kurtulmak istiyorlarsa, onları kurtar ve bağışla. Ey merhameti ve bağışı bol Allah’ım! Sen merhamet edenlerin en merhametlisisin...” şeklinde dua ettiği rivayet edilmektedir.
