Usul ve Şafiî mezhebi fıkıh âlimi. Künyesi Ebü'l-Fadl olup ismi Muhammed bin Ali bin Hasan'dır. Aslen Hılatlı olduğu için Hılatî nisbet edildi. 675 (m. 1276) yılında Kahire'de vefat etti. Yakın çevresinde temel din bilgilerini ve alet (yardımcı) ilimleri öğrendikten sonra Bağdat'a giden Hılatî, Şihabeddin Ömer bin Muhammed Sühreverdî'den ilim öğrendi. Daha sonra Şam'a gitti.
Orada Ebü'n-Neca Abdullah bin Ömer Lettî'nin derslerine devam etti. Birçok âlimin ilminden istifade etti. Şafiî mezhebi fıkıh bilgilerinde ve usul ilminde âlim oldu. Kahire'ye gitti. Orada kadı tayin edildi. Allahü tealanın dinine hizmet ve O'nun kullarına faydalı olmak için çok çalıştı. Öğrenmiş olduğu pek kıymetli ilimleri birçok kimseye öğretti. Güler yüzü, tatlı dili, güzel ahlâkı, cömertliği, Allahü tealanın kullarına olan merhameti ile insanlara örnek oldu. Kendisini sevenlere sık sık nasihatlarda bulunurdu. Bu nasihatlarında, onlara emr-i ma'rûf yapar, Allahü tealanın emir ve yasaklarını öğrenip yapmayanın, Resulullah'ın ahlâkıyla ahlâklanmayanın Cehennem ateşinden kurtulamayacağını anlatırdı.
Pek çok talebe yetiştirip, kıymetli eserler yazdı. Eserlerinden biri, İmam-ı Gazalî hazretlerinin ElVeciz adlı eserine yazdığı Kavaidü'ş-Şer' ve davabitü'l-asl ve'l-fer adlı şerhidir.
