Hadis ve kıraat âlimi. Künyesi, Ebü'l-Feth olup; ismi, Muhammed bin Ahmed bin Muhammed bin Faris bin Sehl'dir. 338 (m. 949) yılında Bağdat'ta doğdu. Doğum yerinden dolayı, Bağdadî nisbet edildi. İbn-i Ebü'l-Fevaris diye tanındı. 412 (m. 1021) yılında vefat etti. Bağdat'ta Ahmed bin Hanbel'in yanına defnedildi.
Bağdat'ta sekiz yaşında hadis-i şerif öğrenmeye başlayan İbn-i Ebü'l-Fevaris; İran, Horasan, İsfehan ve Basra'ya seyahat edip, oralardaki âlimlerden ilim tahsil etti. Ahmed bin Yusuf bin Halled, Ebu Bekr Neccad, Ahmed bin Fadl bin Huzeyme, Ca'fer Huldî, Da'lec Siczî, Ebu Bekr Nakkaş, İsa bin Bekkar Mukrî, Ebu Ali Savvaf ve daha birçok âlimden ilim öğrenip hadis-i şerif işitti. Çok çalışıp, duyduklarını yazdı. Yazdıklarını ezberleyip, zihnine yerleştirdi. Ravileri ile birlikte yüz bin hadis-i şerifi ezberden bilirdi.
Bağdat'ın doğusunda Rasafe Camii'nde insanlara ders verip, hadis-i şerif yazdırırdı. Hafızası çok kuvvetli idi. Kıraat ilminde de yüksek bir yeri vardı. İnsanlara din-i İslam'ı doğru olarak öğretmeye gayret eder, yalnız Allahü tealanın rızasını kazanmak için çalışırdı. İnsanlara vaaz ve nasihatlarda bulunur, emr-i ma'rûf yapar, Allahü tealanın razı olduğu yolda bulunmayanın ebedî saadete kavuşamayacağını tatlı dil ile insanların anlayacağı şekilde anlatırdı.
Yetmiş dört senelik ömrünün ilk sekiz senesi (çocukluk dönemi) hariç, hepsini hadis-i şerif öğrenmek, öğretmek ve ibadetle geçirdi. Pek çok talebe yetiştirdi. Kendisinden; Ebu Bekr Berkanî, Ebu Sa'id Melayinî, Abdülvahid bin Ali, Hibetullah bin Hasan Taberî, Hatib-i Bağdadî, Ebü'l-Hüseyin bin Muhtedî-billah, Malik bin Ahmed Banyasî ve daha birçok âlim ilim öğrenip hadis-i şerif rivayet etmiştir. Hocaları gibi talebeleri de hep Allahü tealanın rızasını kazanmaya gayret ettiler. Yetiştirdiği eşsiz talebelerin yanında, birçok kitap yazdığı bildiriliyorsa da, El-Fevaidü'l-müntekatü'l-aradî adlı eseri ile çeşitli hadisleri ihtiva eden Cüz'ü (Zahiriyye Kütüphanesi, no: 110) haricindekiler bilinmemektedir.
