Evliyanın büyüklerinden. İsmi İbrahim bin Usayfir'dir. Kahire'de doğdu. Doğum tarihi bilinmemektedir. 942 (m. 1535) senesinde Kahire'de vefat etti. Sureyn'de, kendi dergâhının bahçesine defnedildi.
İbrahim bin Usayfir'in kerametleri, daha çocukluk yaşlarında görülmeye başladı. Çoğu zaman bahçelerde, tarlalarda uyurdu. Vahşî hayvanlar ona dokunmaz, zarar vermezdi.
Beldenin valisi uzak bir yere sefere çıkacaktı. İbrahim bin Usayfir'e gelip durumu arz etti. O da; “Selametle gidecek, selametle geleceksin.” buyurdu. Vali buradan ayrılıp Muhaysin adlı bir zata gidip ona da durumunu söyledi. O da korkutacak bazı şeyler söyleyip sefere çıkmamasını tembih etti. Vali, tekrar İbrahim bin Usayfir'e geldi. Yine aynı cevabı alınca sefere çıktı. Hiçbir tehlike ile karşılaşmadan gitti ve salimen geri döndü.
Bir defasında Musa adlı bir dostu sefere çıktı. Oradan çoluk çocuğuna gül suyu yolladı. İbrahim bin Usayfir, onun çocuklarına haber gönderip; “O gül suyunu saklayın. Lazım olduğu gün gelebilir.” buyurdu. Ardından Musa'nın vefat haberi geldi. Onu getirdiler ve o gül suyunu kefenine serptiler.
Hare'de, İbrahim bin Usayfir'e eziyet eden biri vardı. İbrahim bin Usayfir, bir gün onun için; “Eden bulur.” buyurdu. O an, o kişinin ayakları şişti. Yürüyemez oldu. Bu hâl içinde ölüp gitti.
İbrahim bin Usayfir, bir gün bir sakaya; “Bu suyu, şu, şu yangın yerine dök.” buyurarak, sakaya suyu medresenin karşısında bazı yerlere döktürdü. Çok kimseler buna bir manâ veremediler. Gece orada yangın çıktı. Ateş, su dökülen yerlerin ilerisine geçmedi. Evler yanmaktan kurtuldu.
İbrahim bin Usayfir, Allahü Teâlâ’nın sevgisiyle kendinden geçerdi. Deniz üzerinde yürür, gemiye ihtiyaç hissetmezdi.
Birisi bir gün elinde bir süt kabıyla ona geldi. O da onu alıp yere çaldı. Kap kırıldı ve içinden ölmüş bir yılan çıktı.
İbrahim bin Usayfir tatlı dilli, güler yüzlü bir zattı. Ömrü ibadet ve Allahü Teâlâ’nın kullarına hizmetle geçti.
