Hace Ali Ramitenî hazretlerinin yetiştirdiği evliyanın büyüklerinden. Kendilerine Silsile-i aliyye denilen büyük İslam âlimlerinin on üçüncüdür. Babası Seyyid Abdullah'tır. Ramiten ile Buhara arasında bulunan ve Ramiten'e iki kilometre, Buhara'ya ise altı kilometre uzaklıkta bulunan Semmas köyünde doğdu. (O bölgenin bugünkü adı Özbekistan Cemaa Hocalığı'dır.) 755 (m. 1354)'te orada vefat etti. Vefatı için başka tarihler de bildirilmiştir. İlim öğrenirken babasının tavsiyesi ile Hace Mahmud İncirfagnevî'ye gitti. O da Ali Ramitenî'ye gönderdi. Tasavvuf ilmini büyük âlim Ali Ramitenî'den öğrendi. Onunla Harezm'e gitti. Onun derslerinde ve sohbetlerinde yetişip tasavvufta yüksek dereceye ulaştı. Hocası, kendisinden sonra irşat makamına Muhammed Baba Semmasî'yi vekil bıraktı. Diğer talebelerine de ona tâbi olmalarını vasiyet etti. Semmas'a dönüp irşada başladı.
Hocasının vefatından sonra irşat makamına geçen Muhammed Baba Semmasî, çok talebe yetiştirdi ve içlerinden bir kısmını tasavvufta yüksek makamlara kavuşturdu. Bu talebelerinin başında, kendisinden sonra yerine geçen ve ilim deryasında sadef misali olan Seyyid Emir Külal hazretleri gelmektedir.
Muhammed Baba Semmasî hazretlerinin irşat faaliyetlerinde bulunduğu Buhara yakınlarındaki Semmas bugünkü Cemaa Hocalığı olan şehirdeki külliyenin girişi.
Muhammed Baba Semmasî hazretlerinin irşat faaliyetlerinde bulunduğu Buhara yakınlarındaki Semmas bugünkü Cemaa Hocalığı olan şehirdeki külliyenin içindeki mescidin dışardan görünüşü (sağda) ve Mescid'in içi ve mihrabı (solda).
Bir talebesi de Şah-ı Nakşibend Behaeddin-i Buharî hazretleridir. Behaeddin Nakşibend hazretleri, Kasr-ı Hinduvan'da doğdu. Henüz o doğmadan evvel, hocası Muhammed Baba Semmasî onun doğduğu yerden geçerken; “Bu yerden büyük bir zatın kokusu geliyor. Pek yakında Kasr-ı Hinduvan, Kasr-ı arifan olur.” buyurdu. Bir gün yine oradan geçiyordu. “Şimdi o güzel koku daha çok geliyor. Ümit ederim ki o büyük insan dünyaya gelmiştir.” buyurdu. Böyle buyurduğu zaman, Behaeddin-i Buharî hazretleri doğalı üç gün olmuştu. Dedesi, çocuğun göğsünün üzerine hediye koyup Muhammed Baba Semmasî'ye getirince; “Bu bizim oğlumuzdur. Biz bunu kabul eyledik.” buyurup talebelerine de; “Kokusunu aldığım işte bu çocuktur. Zamanının rehberi ve bir tanesi olacaktır.” buyurdu. Sonra halifesi Emir Külal hazretlerine, bu çocuğun iyi yetiştirilmesini tembih etti.
Muhammed Baba Semmasî'nin Külliye'nin bahçesinde bulunan etrafı alçak duvarlarla kaplı kabrinin uzaktan görünüşü (sağda), yakından görünüşü (solda).
Behaeddin Buharî hazretleri anlatır: “Evlenmek istediğim zaman, büyük babam beni Muhammed Baba Semmasî hazretlerine gönderdi. Ona gideceğim günün gecesi, içimde gözyaşı ve dua isteği kabardı. Muhammed Baba Semmasî'nin mescidine gidip iki rekat namaz kıldım ve Allahü tealaya şöyle dua ettim: “İlahî! Bana, belalarına tahammül için kuvvet ve aşkın yüzünden doğacak mihnetlere (meşakkat ve sıkıntılara) karşı güç, kuvvet ver!” Sabahleyin hocamın huzuruna varınca; “Bir daha dua ederken, “İlahî, senin rızan nerede ise bu kulunu orada bulundur!” diye dua et! Eğer Allah, dostuna bela gönderirse yine inayeti ile o belaya sabır ve tahammülü de ihsan eder. Fakat Allahü tealadan ne geleceğini bilmeden, bela ister gibi dua doğru değildir.” buyurdu. Muhammed Baba Semmasî'nin bir gece evvelki hâlimi keşfetmekteki kerametini anladım ve ona tam bağlandım.” Ehl-i Sünnet âlimlerinin ve evliyanın en büyüklerinden olan Hace Muhammed Baba Semmasî hazretlerinin yetiştirdiği, tasavvufta yüksek derecelere kavuşmalarına vesile olduğu yüzlerce evliya olup bunlar içinde dört tanesini kendisine halife seçmiştir. Bunlardan birincisi Hace Sûfî Suharî, ikincisi kendi oğlu Hace Mahmud Semmasî, üçüncüsü Mevlana Danişmend Ali, dördüncüsü ve en büyükleri Seyyid Emir Külal hazretleridir. İki oğlu vardı. Büyüğü meczup idi.
Küçüğü Hace Mahmud halifesiydi. Muhammed Baba Semmasî'nin kabrinin eski hali (sağda) ve yeni hali (solda).
