Hadis ve fıkıh âlimlerinden. Künyesi Ebu Abdullah, lakabı Şemseddin'dir. 607 (m. 1210)'da doğdu, 687 (m. 1289) senesinde vefat etti. İbn-i Mülaib, İbn-i Ebu Lukma, Şeyh Muvaffakuddin, İbnü'n-Nebî, Kazvinî, Musa bin Abdülkadir, İbn-i Sabbah, İbn-i Zübeydî ve diğer âlimlerden hadis-i şerif işitti. Bağdat'ta Mühezzeb ibni Mende'den de hadis-i şerif işittiği kaydedilmiştir. Amcası Hafız Ziya'nın yanında bulundu, ondan icazet aldı. Daha başka âlimlerden de ilim öğrenip yetişti. Pek çok ilmî meseleyi yazdı. Amcasının medresesinde fıkıh, Eşrefiye Medresesi'nde de hadis dersleri verdi. Pek çok kimse ondan ilim öğrenmiş ve istifade etmiştir.
İmam-ı Zehebî onun hakkında şöyle demiştir: “Fıkıhta derin âlim, muhaddis, zahit, çok ibadet eden, çok hayır sahibi, müttekî ve insanlara çok faydalı bir âlimdir.” Yunûnî de; “Salih, zahit, çok ibadet eden, dünyaya düşkün olmayan, salihlerin ve âlimlerin meşhurundan bir zattı.” demiştir. Verada (şüphelilerden sakınmada) ve zühtte (dünyaya düşkün olmamada) yüksek derecedeydi. Dünyaya asla gönül bağlamamıştır. Bir defasında Salihiyye Dağı'nda bir işi için uğraşırken, toprak içinden içi altın dolu bir çömlek buldu. Hanımı da yanında idi. Önce aldılar, fakat sonra belki bunda başkalarının hakkı vardır diyerek tekrar götürüp yerine koydular. Fakir olmalarına rağmen, şüphelidir diye almadılar.
Muhammed bin Abdürrahim el-Makdisî'den; İbni Habbaz, Abdullah bin Muhammed, Ahmed Harirî, Ebü'l-Fadl bin Hamevî, Amr bin Osman bin Salim el-Makdisî ve başka âlimler rivayette bulunmuşlardır. Tekmiletü'l-ahkâm adlı bir eseri vardır.
