Büyük hadis âlimlerinden. İsmi Salih bin Muhammed bin Amr bin Habib El-Esedî; künyesi Ebu Ali'dir. 210 (m. 825) senesinde Kufe'de doğup, 293 (m. 906) senesinde Buhara'da vefat etti.
Hadis-i şerif imamlarındandır. Resulullah Efendimiz ve Eshab-ı Kiram'dan gelen haberler ve nakleden zatlar hakkında ona müracaat edilirdi. Hadis-i şerif öğrenmek için çok yerler dolaştı. Şam, Mısır ve Horasan'da zamanın tanınmış âlimleri ile görüştü. Bağdat'ta kaldı. Sonra Buhara'ya gitti. Orada yerleşti. Hadis-i şerifleri, ehil olan âlimler yanında öğrendi. Uzun müddet yanındaki tap olmadan, ezberden hadis-i şerif öğretti. Sa'id bin Süleyman, Ali bin Ca'd, İbrahim bin Haccac es-Samî, Yahya bin Main gibi büyük âlimlerin verdiği dersleri dinledi. O, hadis ilminde çok dirayetli ve ehil bir âlim idi.
Salih bin Muhammed şöyle bir hikaye anlatır: “Bağdat'ta iki şair vardı. Birisi hadis-i şerif âlimi, diğeri ise, bidat ve dalalet ehlinden olan Mu'tezile itikadında idi. Mu'tezile'ye mensup olanı benim yanıma geldi. Bana çok yazıyorsun. Bu kadar çalışma. Gözlerin gider. Belin kamburlaşır, sonra ölürsün deyip, kitabımı aldı ve üzerine şunları yazdı: “Şüphesiz okumak, ilim öğrenmek, onunla meşgul olmak, zillet, darlık ve kederlerin kaynağıdır.” Sonra gitti. Hadis âlimi olan zat gelince, onun yazdıklarını okudu ve; “Yalan söylemiş, onun sözünün aksine, çok yazıp okumakla, insanın kıymeti yükselir, ilmi artar, ismi, Resulullah Efendimizin isim ile kıyamete kadar devam eder.” dedi. Sonra o da şunları yazdı: “Şüphesiz, yazma ve okuma ile meşgul olmak, takva ve zühdün ve yükselmenin temelidir.”
