Şafiî mezhebi fıkıh âlimlerinden. İsmi Ebu Bekr bin İsmail bin Abdülaziz Senkelunî (Zenkelunî)'dir. Lakabı Mecdüddin'dir. 679 (m. 1280) senesinde doğdu. 740 (m. 1339)'da Mısır'da vefat etti. Aslen Mısırlıdır. Mısır'ın doğu beldelerinden birine bağlı olan Zenkelun köyündendir. Bu köyün ismi önce Senkelum iken, sonradan halk dilinde Senkelun ve Zenkelun şeklinde değişmiştir.
Senkelunî, fıkıh, usul, hadis, nahiv ilimlerinde âlim olup çeşitli eserler yazmıştır. Fıkıh ve hadis ilmini zamanının âlimlerinden öğrendi. Zamanının meşhur âlimlerinden olup salih, zahit ve mütevazı bir zattı. Baybarsiyye dergâhında Meşihatü's-Sûfiyye vazifesini yürüttü ve hadis dersleri verdi. Ayrıca Hakimî Camii'nde de ders verdi. Gece gündüz talebelere ders verirdi. Derslerini anlatırken, talebelere nasihat ederdi. Derslerinde evliya menkıbeleri ve hayat hikayelerini çok anlatırdı. Bu suretle dersleri ilgi ile takip edilip çok faydalı ve bereketli olurdu. Sohbeti tatlı ve faydalı idi. Meclisinde asla kimsenin gıybeti yapılmazdı. Tasavvufta yükselmiş, keramet sahibi bir zattı.
Eserleri: 1- Tuhfetü'n-Nebih fî şerhi't-tenbih: Dört cilt olup Tenbih şerhidir. 2- Şerhu Minhacü't-talibîn, 3- Şerhü't-Taciz, 4- El-Lemü'l-Arida fî ma vakaa beyne'r-Rafiî ve'n-Nevevî mine'l-Muarıda.
