Hadis âlimi, dünyaya kıymet vermeyen faziletler sahibi bir zat. İsmi, Süleyman bin Davud el-ltkî el-Basrî olup, künyesi, Ebu Rebî' ez-Zehranî'dir. Basra'da 140 (m. 757)'de doğmuştur. Daha sonra Bağdat'a yerleşmiş ve orada 234 (m. 849)'da Ramazan ayında vefat etmiştir.
Süleyman bin Davud; Malik bin Enes, Hammad bin Zeyd, Abdullah bin Ca'fer el-Medinî, Şüreyk bin Abdullah, Ebu Şihab el-Hannad, Süfyan bin Uyeyne ve pek çok âlimden hadis-i şerif öğrenmiştir. Ahmed bin Hanbel, Ali bin el-Medinî, İshak bin Raheveyh, Muhammed bin Ma'mer el-Bahranî, Muhammed bin Yahya ez-Zühlî, Müslim bin Haccac, Ebu Zür'a er-Razî, Ebu Davud Sicistanî, İsa bin Abdullah et-Tayalisî, Yahya bin Muhammed bin el-Buhteri, İdris bin Abdülkerim el-Mukrî ve pek çok âlim de ondan hadis-i şerif rivayet etmişlerdir.
Basra'dan Bağdat'a gelip yerleşen Süleyman bin Davud'un ilminin yayılması Bağdat'ta olmuştur. Yahya bin Main, Ebu Zür'a ve Ebu Hatim onun sika (sağlam, güvenilir) olduğunu söylemiştir. O doğru sözlü ve hadis rivayet etme şartlarına sahip idi. İbn-i Hıraş ise; “Süleyman bin Davud salih bir kimse ve sağlam bir ravi olarak insanların içerisinde konuşurdu.” buyurdu. Ahmed bin Hanbel ondan hadis yazdı. Hadis hafızı idi. Yani, yüz bin hadisi ezber okurdu. Hadiste hafız olan Süleyman bin Davud, Kur'an-ı Kerim'i ezberlemiş olup, çok güzel Kur'an-ı Kerim okurdu.
Kıraat ilmi ile ilgili El-Cami fi'l-kıraat, ayrıca musannef türünde bir de hadis kitabı yazmıştır. Telif ettiği bu Musannef'in hususiyeti ise hadis-i şeriflerin fıkıh bablarına göre tasnif edilmesidir.
