Meşhur tasavvuf alimlerinden. İsmi Muzaffer bin Erdeşir bin Ebu Mansur el Mervezî'dir. Merv şehrinin bir köyüne nisbetle Abbadî diye meşhur olmuştur. Künyesi Ebu Mansur, lakabı Kutbüddin'dir. 491 (m. 1098)'de Sincabad şehrinde doğdu. 547 (m. 1152) senesinde Huzistan'da, Asker Mükrem denilen yerde vefat etti. Sonradan Bağdad'a nakledildi. Cüneyd-i Bağdadî hazretlerinin kabrinin bulunduğu Şünuziyye kabristanına defnedildi.
İlim öğrenmeye Merv'de başladı. Nasrullahi bni Ahmed bin Erdeşir, Nasrullah ibni Ahmed el Huşamî, İsmail bin Abdulgafur el Farisî, Abdulgaffar eş Şirevî, Zahir bin Tahir, Abdülmünim bin el Kuşeyrî gibi zamanının meşhur âlimlerinden ilim öğrendi, hadis-i şerif dinleyip rivayet etti. Kendisinden ise Ebu Muhammed el Akdan hadis-i şerif işitti. Güvenilir bir hadis ravisidir.
Vaaz ve nasihatlarıyla şöhret bulmuştur. Hitabeti çok düzgün, tesirli ve anlatım gücü kuvvetli idi. Halk onun vaazlarından çok istifade edip şevkle dinlerdi. Ona, “Sultan-ı Suhan”, “Hace-i Mana” ve zamanının allamesi, en büyük âlimi manasında “Allame-i Rüzgar” gibi medhedici ünvanlar verilmiştir. Bu derece tanınıp sevildikten sonra Selçuklu hükümdarı Sultan Sencer onu Abbasî halifesi Muktefi Li emrillah'a elçi olarak gönderdi.
Eserleri:
1- Et Tasfiye fî ahvali'l mutasavvıfe: Kısaca Sufiname adıyla da bilinir. Dört bölümden meydana gelen bu eserin birinci bölümünde tasavvuf ve tarikat konuları ele alınır. İkinci bölümde sülük ehli, mübtedîler, evasıt, müntehiler olarak üçe ayrılır ve her birinin yapması gereken işler anlatılır. Üçüncü bölümde tasavvufî haller zahir ve batın olmak üzere ikiye ayrılır ve bu haller teker teker incelenir. Dördüncü bölümde tasavvufî ıstılahlar ve sufîlerin âdab ve erkanı üzerinde durulur. Abbâdî eserini sade bir dille yazmış, maksadını daha iyi anlatmak için sık sık müşahhas örnekler vermiş ve basit benzetmeler yapmıştır. Ona göre ümmet için nebî, talebe için hoca, cemaat için imam, hasta için doktor ne ise mürid için de şeyh odur. Abbadî, bütün nebîlerin esas itibariyle aynı şeyleri talim ve tebliğ ettiklerini ısrarla belirtir. Eser, 1347'de Tahran'da basılmıştır.
2- Menakıbu's sufiyye: Tasavvuf terimlerinden ve sufîlerden bahseder. 1983'de Tahran'da basılmıştır.
3- Merasimü'd din fi Mevasimi'l yakin: Hazreti Ali ve Ehl-i beytin fazileti hakkındadır.
4- Mi'rac name
5- Vesile ila fazileti'l fazile
Bazı kaynaklarda İbahatü'l Hamr adlı bir eserinden bahsedilmiş ise de Sem'anî ve İbn-i Hacer gibi âlimler böyle bir eserinin bulunmadığını bildirmişlerdir.
Buyurdu ki: “Kabre yılanlar dışardan gelir sanmayınız. Sizin kötü amelleriniz kabirde sizin için engerek yılanıdır. Dünyada iken yediğiniz haramlar da kabre yılan olarak gelir.”
