Eshab-ı Kiramın büyüklerinden; fıkıh, tefsir, hadis ilminde en üstün olanlardan. Künyesi Ebu Abdurrahman’dır. Müslümanların göz bebeği ikinci halife Hazreti Ömer’in oğlu olup, annesi Zeyneb binti Maz’un-ı Cümeyhî’dir. Mekke-i Mükerreme’de bi’setin üçüncü (m. 612-13) yılında doğup, aynı yerde 73 (m. 692) yılında vefat etti. Mekke’de vefat eden Sahabilerin sonuncusudur. Kabri Muhasseb’dedir. Doğum tarihinde farklı rivayetler de vardır.
İlk imana gelenlerdendir. Babasının İslamiyetle şereflenmesiyle, çocuk yaşta Müslüman oldu. Medine-i Münevvere’ye hicret etti ve İslam terbiyesiyle yetişti. Yaşı küçük olduğundan, Bedr ve Uhud gazalarına götürülmedi. Bununla ilgili olarak kendisi; “Bedr Harbi’nde; Resulullah’ın huzur-ı şeriflerine çıkmakla şereflendim. Fakat Resulullah Efendimiz, yaşım küçük olduğu için harbe katılmamı münasip görmediler. O günün gecesi çok ağladım. Böyle ağlayarak geçirdiğim başka bir gece hatırlamıyorum.” demiştir.
Abdullah bin Ömer, ilk önce Hendek Gazası’nda bulundu. Biat-ı Rıdvan’da babasından önce biat ettiği rivayet edilmektedir.
Mekke’nin fethi sırasında, İbn-i Ömer yirmi yaşlarında bulunuyordu. Sür’atli koşan bir atı vardı. Bu at üzerinde, elinde mızrağı olduğu halde çok heybetli idi. Resulullah Efendimiz onun bu halini görünce; “Abdullah! İşte Abdullah.” buyurarak mücahitliğini övdüler. Müslüman ordusu büyük bir ihtişamla Mekke’ye girdiği zaman, Resul-i Ekrem bir deve üzerinde olup, İbn-i Ömer de yanında bulunuyordu. Mekke’nin fethinden sonra Abdullah bin Ömer, Huneyn muharebesine katıldı. Büyük kahramanlıklar gösterdi. Ordu bir ara geri çekilmek üzere iken İbn-i Ömer, Resulullah Efendimize yaklaşarak, dua istedi ve “Zafer nasib olursa itikaf edeceğim.” diye arz etti. Resul-i Ekrem onun bu arzusu üzerine; “Dilediğini yapar, adağını yerine getirirsin.” buyurdular. Sonra zafer nasib oldu. Huneyn’den sonra Taif muhasarası oldu. Bu muhasarada öncü kuvvetlerinden idi. Resulullah’ın duası ile fetih nasib oldu.
