Malikî mezhebi fıkıh âlimi. İsmi, Abdullah bin Abdurrahman bin Ömer el-Mearrî el-Mısrî eş-Şarmesahî’dir. Lakabı Siraceddin’dir. Şarmesah, Dimyat’a dört fersah mesafede, Mısır’ın büyükçe bir köyüdür. 589 (m. 1193) senesinde doğdu. 669 (m. 1271) senesinde Şarmesah’ta vefat etti.
Birçok hocadan ilim tahsil ederek, Malikî mezhebinde ilim denizi hâline gelen Abdullah eş-Şarmesahî, Malikî mezhebi âlimlerinden bazıları ve ailesi ile birlikte Bağdat’a gitti. Oradaki âlimlerle görüştü. Halife el-Mustansır, onu hürmet ve saygı ile karşıladı. Ona izzet ve ikramda bulundu. Sonra Halife, Abdullah eş-Şarmesahî’yi Mustansıriyye Medresesi’ne müderris tayin etti.
Daha sonra başkanlık sarayında, devlet başkanının emriyle bütün müderrisler ve devlet erkanı toplandı. Abdullah eş-Şarmesahî, onlara oniki ders verdi ve güzel bir hutbe okudu. Zihinlerde şüphe uyandıran birçok sorunun cevabı olan bu dersleri ve hutbeyi orada bulunan herkes beğendi. Abdullah eş-Şarmesahî, herkesin takdir ve tebrikini kazandı.
Abdullah eş-Şarmesahî, Mustansıriyye Medresesi’nde Malikî mezhebi fıkhını öğretti. Uzun zaman bu vazifede kaldı. Çok ibadet ederdi. Vefatından sonra yerine kardeşi Alemüddin Ahmed eş-Şarmesahî tayin edildi.
Abdullah eş-Şarmesahî’den, Nureddin Ebu Amr el-Malikî, Osman bin Mes’ud el-Vasıtî hadis-i şerif dinleyip rivayette bulundu. Mustansıriyye Medresesi’nde müderris olan İzzeddin en-Niylî de kendisinden istifade etti.
Eserleri: Birçok eser yazdı. Bazıları şunlardır:
1- Nazmü’d-dür fî ihtisari’l-Müdevvene,
2- Evhamü’r-Razî,
3- El-Meahız: İki cilttir.
4- El-Fevaidü fi’l-fıkh,
5- Et-Ta’lik fî ilmi’l-hılaf,
6- Şerhü Adabi’n-nazar,
7- Şerhü’l-celab.
