Şeyh Abdüllatif Camî, İslam âlimleri ve evliyanın büyüklerinden olup, Horasanlıdır. Meşhur velî Ahmed-i Namıkî Camî hazretlerinin soyundandır. Hayatı boyunca ilim, takva ve Ehl-i Beyt sevgisi ile tanınmış ve Nakşibendiyye yolunun kıymetli bir temsilcisi olmuştur. 963 (m. 1555) yılında Harezm’de vefat etmiştir.
Ailesi, Horasan’ın Eshab-ı Kiram düşmanı gruplar tarafından istila edilmesi üzerine inançlarını ve ilimlerini korumak amacıyla Maveraünnehr’e göç etmiş, burada Abdüllatif Camî yetişmiştir. Talebeliğini Muhammed bin Sıddîk Hubuşanî hazretlerinin yanında yaparak kemale ermiştir.
960 (m. 1553) yılında Anadolu’ya gelen Abdüllatif Camî, Kanunî Sultan Süleyman Han tarafından büyük bir hürmetle karşılanmış, sohbetlerinden padişah derin feyz almış ve ona değer vermiştir. Ayrıca Peygamber Efendimizin (s.a.v.) soyundan gelen seyyidlere karşı büyük bir muhabbet beslemiş, Nakibü’l-eşraf Muharrem Efendi’yi padişaha takdim ederek seyyidlerin itibarını artırmıştır.
Şeyh Abdüllatif Camî, zahit, ibadet ehli ve dünyaya aldırış etmeyen bir zattı; hayatını istikamet üzere yaşamaya adamıştır. Bir hac dönüşü sırasında manevî bir keşifle yolda tehlike olduğunu sezinlemiş ve arkadaşlarına mola vermelerini tavsiye etmiştir. Bunu dinlemeyip aceleyle yola çıkan vezir ve beraberindekiler, eşkıyalar tarafından şehit edilmiştir, o ve talebeleri ise tehlike geçince selametle yoluna devam etmiştir.
Bu olay, Abdüllatif Camî’nin yalnızca zahirî ilimlerde değil, manevî keşiflerde de yüksek bir makamda olduğunu göstermektedir.
