Hadis ve Hanbelî mezhebi fıkıh âlimi. Künyesi Ebü’l-Ferec olup ismi Abdurrahman bin Abdülmün’im bin Ni’me bin Sultan bin Sürur bin Rafî bin Hasan bin Ca’fer el-Makdisî en-Nablusî’dir.
594 (m. 1197) senesi Aşure günü doğdu. 656 (m. 1258) senesi Zilkade ayında Nablus’ta vefat etti. Abdurrahman bin Abdülmün’im Kudüs’te, Ebu Abdullah İbnü’l-Benna’dan hadis-i şerif dinledi ve rivayette bulundu.
Eş-Şerif İzzeddin onun hakkında; “O, fazilet sahibi bir zattı.” demektedir.
Abdurrahman el-Makdisî, bir şiirinde özet olarak şöyle der: “Ey ilim öğrenmek isteyen kişi! Hadis-i şerif ilmi en üstün ve kıymetli bir ilimdir. Onu öğrenmekle feyiz ve berekete kavuşulur. Öyle kıymetli bir ilimdir ki, mesela fıkıh ilmi onun üzerine bina edilmiştir. Hadis ilmi kaynaktır. Hükümler ondan çıkar. Nasıl üstün olmasın ki, o ilim olmasaydı, kurtuluş yolları nasıl aydınlanırdı. Hidayete nasıl kavuşulurdu. O ilim gibi, o ilme sahip olan muhaddisler de çok kıymetlidir. Onları seven ol, yarın kurtulasın. O ilim, âlimleri koruyucudur. Onlar, bu ilmi öğrenmek için yerlerinden, yurtlarından ayrılıp, diyar diyar gezdiler. Hiç yerinde oturanlarla, bunlar bir olabilir mi? Onlara bir denk, bir benzer bulunamaz; faziletleri apaçıktır.”
