Kadı ve Şafiî mezhebi fıkıh âlimlerinden. İsmi Ahmed bin Ebu Bekr İsmail bin Ali bin Muhammed bin Ebu Bekr bin Abdullah bin Ömer bin Abdurrahman bin Abdullah bin Ya’kub en-Naşirî’dir. Lakabı Şihabeddin olup künyesi Ebü’l-Abbas’tır. 742 (m. 1341) senesi Muharrem ayında Cuma günü doğdu. 815 (m. 1412) senesi Muharrem ayının onuncu günü Zebid’de vefat etti.
Babasından, Cemaleddin Reymî, Şemseddin Ebu Dav’ ve daha başka âlimlerden ilim öğrendi. Babasından, Mecdüddin Şirazî’den ve bir grup âlimden hadis-i şerif dinledi. Büyük bir âlim olup bildikleri ile amel ederdi. Takva sahibi ve çok zekiydi. Fıkıh ilmini ve fıkhî meseleleri çok iyi bilirdi. Uzak beldelerden çok kimseler, ilim öğrenmek maksadıyla onun huzuruna gelirdi. Yemen diyarında çok kimse, ondan fıkıh ilmi öğrendi. Bu âlimlerden bazıları şunlardır: Ali bin Ebu Bekr en-Naşirî ve oğlu Cemaleddin et-Tîb, Fakih Muvaffakuddin Ali bin Muhammed bin Muhammed, Şerefeddin bin el-Mukrî, Kemaleddin Musa bin Muhammed Düca’î, Cemaleddin bin el-Hayyat, Cemaleddin bin Kebin ve daha başkaları.
Zebid’de Salahiyye ve daha başka medreselerde müderrislik vazifesinde bulundu. Çok mütevazı, dünyaya düşkün olmaktan uzak, gayretini talebelerinin yetişmesine harcayan bir kimseydi. Bu hususta çok fedakârlık yapardı. Zeki ve gayretli talebeleriyle dost olurdu. Hatta onların yanlarına giderek ders okuturdu.
