Tasavvuf büyüklerinden. İsmi Ahmed bin İshak bin Muhammed bin Müeyyed bin Ali’dir. Nisbeti Hemedanî ve Ebrekuhî, lakabı Şihabeddin, künyesi Ebü’l-Mealî’dir. Babası Şiraz’ın köylerinden olan Ebrekuh’un kadısıydı. 615 (m. 1218) senesinde burada doğdu. 701 (m. 1302) senesi Zilhicce ayının 19’unda Mekke-i Mükerreme’de vefat etti.
Küçük yaşta Ebu Bekr bin Sabur’dan hadis-i şerif dinledi. Sonra Abdüsselam Serkulî’nin derslerine devam etti. Daha sonra Bağdat’ta; İbn-i Abdüsselam ve İbn-i Sarma’dan, Şam’da; İbn-i Ebu Lokma ve İbn-i Sasrî’den, Mısır’da; İbn-i Cebab’dan, Kudüs’te; Ukî’den ilim öğrendi. Hadis-i şerif rivayet etti. Sonra tekrar Mısır’a gitti. Karafe’ye yerleşti. Denildi ki: “Ahmed bin İshak rüyasında Resulullah Efendimizi gördü. Resulullah Efendimiz, ona Mekke’de vefat edeceğini haber verdi. Ahmed bin İshak âhir ömründe hac yaptı ve Mekke’de vefat etti.”
Kendisinden; Ebü’l-A’lâ Faradî, Birzalî, Müzzî, Ya’merî, Konevî, Zehebî ve daha birçokları rivayette bulunmuşlardır.
Ahmed bin İshak, hayırsever, mütevazi, kerametler sahibi bir zattı. Çok talebe yetiştirdi. Sûfîler arasında Sühreverdî olarak tanınıyordu. Zira tasavvuf ilmini Şihabeddin Sühreverdî’den almıştı.
Eserleri:
1- Et-Tıbyan fi mesaili’l-Kur’an
2- Ta’rifu’leshab sevae’s-sebil
3- Mu’cemu şüyuhihi
