Yemen’de yetişmiş Şafiî mezhebi fıkıh âlimlerinden ve zahitlerden biridir. İsmi Ahmed bin Zeyd bin Ali bin Hasan bin Atıyye eş-Şavî’dir. 793 (m. 1391) yılında şehit edilmiştir.
Bulunduğu bölgede bidat ehli ve akideleri bozuk kimseler vardı. O dönemde o mıntıkanın valisi Muhammed bin Ali Mehdevî, bu bozuk akidelere kanmış durumdaydı. Ahmed bin Zeyd, halkı bu bidatlerden sakındırmak ve Sünnet-i Seniyye’ye yapışmalarını teşvik etmek amacıyla bir kitap yazdı.
Bu duruma öfkelenen vali, kalabalık bir askerle Ahmed bin Zeyd’in evine hücum etti. Ahmed bin Zeyd, oğlu Ebu Bekr, çoluk çocuk ve onu seven bazı kişiler hiçbir mukabelede bulunmamış olmalarına rağmen şehit edildi. Evinde bulunan pek çok mal halka aitti; halk bu güvenilir zatın yanına malını emanet olarak bırakıyordu.
Ahmed bin Zeyd’in şehit edilmesinden yaklaşık bir ay sonra, vali Muhammed bin Ali Mehdevî’nin başına ilahi bir musibet geldi. Bir katıra bindiğinde katır ürküp valiyi üzerinden yere attı, ayaklarından biri üzengiye takıldığı için katır koşarak valiyi sürükledi. Katırın ürkme sebebi sorulduğunda, “Aniden Ahmed bin Zeyd’i gördüm, katırın karşısına çıkıp elini katıra salladı, bundan ürktü” şeklinde anlatıldı. Vali birkaç gün hasta yattıktan sonra öldü.
Ahmed bin Zeyd’in ilmi ve fazileti, sonraki dönemlerde de takdir edildi. Ravd kitabının sahibi büyük âlim Şerefeddin İsmail bin Ebu Bekr eş-Şafiî, Ahmed bin Zeyd için bir mersiye kaleme almıştır.
Ahmed bin Zeyd, şehitliği, ilmi, zahitliği ve adaleti ile Yemen’de ve İslam dünyasında saygı gören bir evliya ve alim olarak hatırlanır.
