Yemen’in meşhur ilim ve irfan ailelerinden birine mensup olan Ahmed bin Ebu Bekr el-Ayderusî (1482-1516), Aden şehrinde babasının manevi mirasını devam ettiren büyük bir veli ve alimdir. Babası Ebu Bekr Ayderusî'nin terbiyesinde yetişmiş ve genç yaşta kemale ermiştir.
Babası Şeyh Ebu Bekr Ayderusî, oğlunun üstün hallerini bizzat müjdelemiş; onu "asrın teki, alimlerin önde geleni" olarak nitelendirmiştir. Ahmed Ayderusî, özellikle şu özellikleriyle tanınırdı:
Hilmi ve Yumuşaklığı: Öfkesini yenme ve kendisine hata yapanları affetme konusunda eşsiz bir sabra sahipti.
Cömertliği: Aden'de babasının makamına geçtiğinde o kadar cömert davranmıştır ki, bölgesinde ihtiyaç sahibi olup da eli boş dönen kimse kalmadığı rivayet edilir.
İstikameti: Kerametin ihtiyaç duyulmadıkça gösterilmesini doğru bulmaz, her zaman İslamiyet’in emir ve yasaklarına uymadaki titizliği ön planda tutardı.
Ahmed Ayderusî’nin dualarının kabul olduğu ve pek çok hastanın şifasına vesile olduğu bilinmektedir. Bunun en meşhur örneklerinden biri, dostu Seyyid Muhammed bin Abdurrahman ile yaşadığı hadisedir: Muhammed bin Abdurrahman, doktorların çaresiz kaldığı şiddetli bir ağrıya yakalanmış ve uykuları kesilmiştir. Durumu Ahmed Ayderusî’ye arz edince, o kendi yediği şeyin artığından hastaya yedirilmesini emretmiştir. Bu bereketli lokmanın ardından hastanın tüm ağrıları dinmiş ve sağlığına kavuşmuştur.
1516 (m. 922) senesinde Aden'de vefat eden Ahmed Ayderusî, babasının Aden'deki meşhur türbesine defnedilmiştir. Vefatı üzerine dönemin büyük alimi Muhammed bin Ömer Bahrak tarafından tesirli bir mersiye kaleme alınmıştır.
