Evliyanın büyüklerinden. Künyesi, Ebu Hasan’dır. Bağdat’ta doğup, büyümüş ve orada yetişmiştir. Doğum ve vefat tarihleri kesin bilinmemektedir. Üçüncü asrın ikinci yarısında vefat ettiği tahmin edilmektedir.
Muhammed bin Ebu Verd’in kardeşi olup, ikisi de zamanlarının meşhur velilerindendir. Cüneyd-i Bağdadî’nin yakınlarından olup, onun, Sırrî-yi Sekatî’nin, Haris-i Muhasibî’nin, Bişr-i Hafî’nin ve Ebü’l-Feth el-Hammal’in sohbetinde bulunmuş, tasavvufta yetişip, yükselmiştir.
Buyurdu ki:
“Üç şey vardır ki, bunlar bir veli kulda arttıkça, güzel hâlleri artar:
1- Makamı yükseldikçe, tevazusu artar.
2- Malı çoğaldıkça, cömertliği artar.
3- Ömrü uzadıkça, hizmeti artar.”
“Veliler, şunlara riayet sebebiyle Allahü tealanın rızasına kavuştu. Din büyüklerinin kapısından ayrılmamak, muhalefeti, karşı gelmeyi terk etmek, hizmetlerde mahir ve gayretli olmak, musibetlere sabretmek.”
“Dünyayı, onu isteyenlere bırakmak, onlardan ve dünyadan yüz çevirmek akıllıların işidir.”
“Dünya sevgisinden ve onun sevgisine tutulanlardan yüz çevirenleri, yerdekiler ve gökdekiler (melekler) sever.”
