Hadis âlimlerinden ve evliyanın büyüklerinden. İsmi Ahmed bin Ebü’l-Hayr Mansur eş-Şemahî es-Sa’dî’dir. Meşhur bir kabile olan Sa’d aşiretine mensup olmakla Sa’dî ve Yemen Hadramut ehlinden Şemahoğullarına mensup olmakla da Şemahî diye nisbet edilmiştir. Babası Ebü’l-Hayr Mansur, Yemen beldelerinden Zebid’de fıkıh ve hadis âlimiydi. Ahmed eş-Şemahî, Allahü tealayı tanıyan ariflerin büyüklerinden ve âlimlerin önde gelenlerindendi. Hadis âlimlerinin reisliği, babasından sonra kendisine geçti. İlminin çok fazla olması ile birlikte doğru ve güzel hâller, kerametler sahibi yüksek bir zattı. Allahü tealaya, Resulullah’a ve bu yolun büyüklerine olan muhabbet ve bağlılığı pek çoktu.
İmam-ı Yafiî tarihinde şöyle anlatıyor: “Salihlerden bir zat rüyasında Resulullah Efendimizi gördü. Yanlarında birisi vardı. Sevgili Peygamberimiz rüyayı gören kimseye; “Bunu tanıyor musun?” diye sordu. O da; “Hayır ya Resulallah!” dedi. O zaman; “Bu, sünnetime sarılan, yolumdan ayrılmayan Ahmed bin Ebü’l-Hayr’dır.” buyurdu.
Ahmed bin Ebü’l-Hayr es-Sa’dî hazretleri, 729 (m. 1329) senesinde vefat etti. Kabrinden gökyüzüne doğru nur yükselirdi. Kabrini ziyaret edenler bu nuru görürlerdi.
