Hadis âlimi. İsmi Ahmed bin Muhammed bin Abdurrahman bin İbrahim bin Abdülmuhsin el-Mısrî el-Ascedî olup lakabı Şihabeddin’dir. 686 (m. 1287) senesinde Mısır’da Asced denilen yerde doğdu. 758 (m. 1357) senesinde Mısır’da vefat etti.
Ahmed el-Ascedî’nin ilim öğrenme arzusu çoktu. İlerlemiş yaşına rağmen hadis ilmini öğrendi. Şihabü’l-Muhsinî, Nuru’l-Battî, Ed-Debbusî ve El-Vanî’den hadis-i şerif dinledi. Bir müddet İbnü’l-Vekîl’in derslerine devam etti, hizmetinde bulundu.
Ahmed bin Muhammed el-Ascedî, aynı zamanda iyi bir edip, fazilet sahibi, mütevazi (alçak gönüllü), dinine çok bağlı bir zattı. Mescidü’l-Hüseynî yakınındaki Merkezi’ş-Şühud denilen yerde, Mensuriyye, Fahriyye ve başka medreselerde ders okuttu.
İbn-i Rafi’ onun hakkında; “Ahmed el-Ascedî, çok hadis-i şerif rivayet etti. Hadis-i şerifleri yazarken ve okurken çok titiz davranırdı. İskenderiyye, Dımaşk ve başka yerlerde hadis-i şerif dinledi.” demektedir.
İbn-i Habib ise onun hakkında; “El-Ascedî, derin âlim, her şeyiyle insanlara faydalı olmuş, hayırlı işleri yaparken acele eden bir zattı. Kendi eliyle eserler yazdı. Bilhassa hadis-i şerifleri yazarken çok itina gösterirdi. Onları korumada çok titiz davranırdı.” demektedir.
Şöyle anlatılır: “Ahmed el-Ascedî’nin Mensuriyye’de ders vermesini istemeyen bazı kimseler, sultana şikayette bulundular. Sultan, durumu öğrenmek için El-Cavulî adındaki âlimi çağırdı. El-Cavulî de; “Ahmed el-Ascedî âlimdir. Bu vazifeye salahiyetli olup dersin hakkını verir.” deyip ilmini ve doğruluğunu beyan etti. Bunun üzerine onu sultana şikayet edenler söyleyecek söz bulamadılar ve huzurdan hemen ayrıldılar.”
