Bağdat’ta yetişen evliyanın meşhurlarındandır. Künyesi, Ebü’l-Esrar veya Ebu Ali’dir. Lakabı, Ümmüddin’dir. Bağdat ile Basra arasında bir yer olan “Mesuh”a nisbetle Mesuhî nisbesiyle meşhurdur. Doğum tarihi bilinmemektedir. 280 (m. 893) senesinde vefat etti. Kabri Mesuh’ta dır.
Tasavvufta yetişmiş üstün hâller ve kerametler sahibi bir evliyaydı. Evliyanın meşhurlarından Sırrî Sekatî ile sohbet etmiştir. Sırrî Sekatî’den ve Hasan Mesuhî’den bazı sözler nakletmiştir.
Bir defasında hacca gitmek üzere yola çıkmıştı. Yanında ayakkabısı, bir yemek kabı ve ihramı vardı. Herkes yanına su aldığı hâlde o almamıştı. Bağdat’tan yola çıkarken içtiği bir bardak su ile çölü aşarak Mekke’ye ulaştı.
Kimse den bir şey istemez, yolda bir şey yemez ve içmezdi. Elinde bulunanı da fakirlere sadaka olarak verirdi.
Bu yurdu ki: “Kime istemeden helal bir şey verilir de muhtaç olduğu hâlde kabul etmezse, Allahü teala o kimseyi almadığı şeyin benzerini istemeye muhtaç eder.”
