Hadis, tefsir ve kıraat âlimi. Künyesi, Ebü’l-Abbas olup Eşnaî ve Mukrî de onun nisbetleridir. İsmi, Ahmed bin Sehl bin Firuzan’dır. 307 (m. 919) yılında vefat etti.
Birçok âlimden ders alıp, ilimlerin inceliklerine vakıf olan Ahmed bin Sehl, kıraat ilmini Ubeyd bin Sabbah’tan öğrendi. O da, kıraat imamlarından İmam-ı Asım’ın üvey oğlu ve kıraatinin ravisi olan Hafs bin Süleyman Kufi’den almıştı. Zamanında Asım kıraatıyla meşhur oldu. Hadis ilmini Bişr bin Velid, Ebu Bekr bin Ebu Şeybe, Abdüla’la bin Hammad ve Hüseyin bin Ali bin Esved-i İclî gibi âlimlerden öğrenip, hadis-i şerif rivayetinde bulundu. Kendisinden sonra gelen âlimler onun hadis ilminde sika (güvenilir) olduğunu ittifak ettiler.
Kadı Ali bin Hasan Cerrahî ve Ebu Hasan Darekûtnî gibi hadis âlimleri bunlardan biridir.
Dünyaya ehemmiyet vermez, hep ahiret için çalışırdı. Bu yüzden de herkes tarafından sevilirdi. O yaptığı işi Allahü tealanın rızası için yapar, sevdiğini O’nun için severdi. İnsanları kurtarmak için bütün gücüyle çalışır, zihin ve kalplerinin parlamasına gayret ederdi.
Sevenleri çok olduğu gibi, pek çok insanda talebeleri olmakla şereflenirdi. Bunlardan, İbrahim bin Ahmed Bezurî, Abdülaziz bin Ca’fer-i Harkî, Osman bin Ahmed Mecâşî, Muhammed bin Halef bin Ceyyan ve Muhammed bin Ali bin Süveydü’l-Müeddib, kendisinden hadis-i şerif rivayet edenlerdendir.
