Evliyanın büyüklerinden. İsmi Ahmed bin Süleyman Ervadî’dir. Trablusşam vilayetine bağlı Ervad kasabasında doğdu. Doğum tarihi bilinmemektedir.
Evliyanın en büyüklerinden Mevlana Halid-i Bağdadî hazretlerinin ders ve sohbetlerinde yetişti. Şam sahillerinin büyüğü adıyla meşhur oldu. Çok talebe yetiştirdi. 1275 (m. 1858) senesinde Trablusşam’da vefat etti. Diba Mescidi yanına defnedildi. Kabri ziyaret mahallidir.
Ahmed Ervadî ilk tahsiline memleketinde başladı. İlim ve irfanını arttırmak için Trablusşam, Mısır ve başka yerlere gitti. Zamanın meşhur âlimleriyle görüştü. Kendilerinden icazet, diploma aldı.
Görüştüğü âlimlerin en meşhurları; Ezher Üniversitesi hocalarından İbrahim Bacurî, Muhammed el-Fudalî, Mısır Müftüsü Ahmed et-Temimî, Muhammed el-Muşmunî, Ahmed es-Savî, Mustafa el-Mubellat, Mustafa Belakî, Şeyh Abdurrahman Küzbürî, Hüseyin ed-Dücanî ve Allame Muhammed ibni Abidin hazretleridir.
Ahmed bin Süleyman Ervadî aynı zamanda muhitindeki birçok velînin sohbetlerine devam etti. Meczub, kendinden geçmiş hak aşığı, ümmî olan salih kimselerle görüştü. Bunlardan insanları terbiye usullerini öğrendi. Ekberiyye, Rıfaiyye, Düsukıyye, Ahmediyye (Bedeviyye), Halvetiyye ve Şaziliyye tarikatlerinde icazet aldı. Daha sonra da Şam’da evliyanın gözbebeği Mevlana Halid-i Bağdadî hazretlerinin sohbetlerine katıldı. Kısa zamanda olgunlaştı. Kendisine icazet verilip insanlara doğru yolun bilgilerini anlatıp öğretmek için Trablusşam’a gönderildi.
Ervadî hazretleri böylece Nakşibendiyye, Kadirîyye, Sühreverdiyye, Kübreviyye, Çeştiyye yolunun ilim ve irfanına kavuşmuş oldu. Yine hocasının manevî işareti ile 1261 (m. 1845) yılında İstanbul’a geldi. İki sene Ayasofya camiinde hadis-i şerif okuttu. Ahmed Ervadî hazretleri, hocasının; “Sana Şam sahillerinin büyüğü denilse yeridir.” iltifatına kavuşup, Trablusşam vilayetinde talebe yetiştirmekle meşgul oldu. Talebelerini bazan muhabbet nazarıyla, bazan etrafına toplayıp onların kalblerine teveccüh ederek boş ve zararlı düşüncelerden kurtarmak suretiyle terbiye etti.
Talebelerinin en meşhuru, İstanbul’a teşriflerinde icazet verdiği Ahmed Ziyaeddin Gümüşhanevi’dir. Bu zata, İstanbul’daki evliyanın en büyüklerinden biri olan Abdülfettah-ı Bağdadî Akrî hazretleri ile görüşmesini ve ona bağlanmasını tavsiye etmiştir. Selim Mesutî, Abdüllatif bin Ömer el-Buharî Ahmed Ervadî hazretlerinin diğer kıymetli talebelerindendir.
Ahmed Ervadî hazretlerinin çok kerameti görülmüştür; talebesi Selim el-Mesutî anlatır:
“Birgün hocamın elinde az mikdarda su alan bir kap vardı. Onunla abdest almaya başladı. Su yetmedi ve bitti. Bunun üzerine hocam su kabına baktı. Kap aniden su ile doluverdi. Bir müddet sonra yine bitti. Yine aynı şekilde baktı. Kap evvelki gibi su ile doldu. Bu hal abdestini alıncaya kadar üç-dört defa devam etti. Bu hadiseye gözlerimle şahit oldum.”
Ahmed Ervadî hazretleri tayy-i mekan eder, bir anda başka yerlere gider gelirdi. Bir defasında kendisinden çok uzak bir yerde haksızlığa uğrayıp hapsedilmiş bir talebesinin yardım istemesi üzerine tayy-i mekan ederek, bir anda oraya gidip gelmek suretiyle onu kurtardı.
Eserleri:
Ahmed Ervadî hazretleri yüz otuza yakın eser yazdı. Eserlerinden en meşhurları şunlardır:
1- Feraidü’l-Fevaid
2- Mir’atü’l-İrfan
3- Tarihu Kebir
4- Keşfü’s-Sütur an Meani Salati’n-Nur
5- Risaletün fi’l-Halvet
6- Evrad
7- Manzume fî esmaillahi’l-hüsna
8- Ayatü’l-mürid min mühimmati’t-tarik
9- Elfiye fî ulumi’l-edeb
10- Müferricetü’l-kerub bi’s-salati ale’n-Nebiyyi
11- Kitabü’l-ıkdi’l-ferid
